Trichet ontkent frictie met Merkel over beleid

Angela Merkel uitte scherpe kritiek op het beleid van de ECB, maar volgens president Trichet staat zijn onafhankelijkheid niet ter discussie.

Het was een goed telefoongesprek tussen hem en bondskanselier Angela Merkel, zei president Jean-Claude Trichet van de ECB gisteren. Wie nu uiteindelijk wie had gebeld liet hij in het midden, maar Merkel „staat volledig achter de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank en steunt ons beleid”, aldus Trichet.

Gelaten onderging Trichet gisteren de verwachte stroom aan vragen over de opmerkelijke uitspraken van de bondskanselier eerder deze week. Zij doorbrak daarmee een langlopende Duitse traditie: politici houden hun mond over het monetaire beleid. Het schrikbeeld van de hyperinflatie in de jaren twintig en dertig maakte van de Bundesbank de meest onafhankelijke centrale bank in Europa, en diende als blauwdruk voor de nog jonge ECB.

Vriend en vijand waren dan ook stomverbaasd toen Merkel dinsdag scherpe kritiek uitte op het beleid van vooral de Amerikaanse en Engelse centrale bank. Het beleid van geld bijdrukken moet onmiddellijk gekeerd worden, aldus Merkel, anders staat de wereld binnen tien jaar de volgende financiële crisis te wachten. Maar ook de ECB was volgens Merkel „gezwicht onder de internationale druk” door aan te kondigen obligaties te gaan opkopen.

Merkel stortte zich daarmee openlijk in de ruzie die is ontstaan in het bestuur van de ECB. De Duitse afgevaardigde Axel Weber dolf daarin vorige maand het onderspit toen de ECB besloot voor 60 miljard euro aan bankschulden op te gaan kopen. „We moeten terug naar onafhankelijk en gezond monetair beleid”, zo becommentarieerde Merkel deze jongste stap van de ECB.

Vooral die laatste opmerking zal wrevel gewekt hebben in Frankfurt. Door zo uitgesproken commentaar te leveren op het beleid van de ECB had Merkel de onafhankelijkheid zelf al in twijfel getrokken. De aankondiging van Trichet dat de rente op 1 procent blijft staan, en dat hij voorlopig niet denkt aan het uitbreiden van het opkoopprogramma, werden direct uitgelegd als een buiging voor Merkels kritiek.

De bondskanselier zelf zal de laatste zijn die zo de onafhankelijkheid van de centrale bank heeft willen aantasten. Maar het alternatief, lijdzaam toezien hoe het strenge, Duitse monetaire beleid wordt verlaten, was in dit geval nog erger.

Voor Merkel is de ware uitdaging voor centrale banken niet hoe nu de recessie wordt verzacht, maar hoe straks de inflatie in toom wordt gehouden. De rollende geldpersen in de VS en in Engeland zijn voor veel Duitsers een angstig deja vu uit de jaren dertig. Dat haar uitlatingen laconiek werden weggewuifd aan de andere kant van de oceaan zal voor Merkel geen verrassing zijn. Maar dat zelfs de ’eigen’ ECB zich liet verleiden tot het drukken van geld was voor de Duitsers een stap te ver. Daar een einde aan maken is wel een deuk in de onafhankelijkheid waard.