Ligakoeken

opinie Buurmeisje van twee huizen verderop is een bijzonder kind. Op de rand van de trampoline kamt ze dromerig Barbies haar, terwijl dochter, zoon en diens vriendje lachend en schreeuwend uitproberen wie het hoogst kan springen. Buurmeisje onderscheidt met haar vier jaar moeiteloos Bach van Beethoven, spreekt naast onberispelijk Nederlands vloeiend Hongaars, en kent – opgegroeid met twee oudere, rustige, intelligente zussen – geen onvertogen woord.

Als zoon zijn zus een duw geeft, en dochter reageert met een hartgrondig ’Sukkel!’, een woeste grimas en een stomp, dan slaat buurmeisje het schouwspel stilletjes gade. „Op school gebeuren zulke dingen ook wel eens”, zegt ze peinzend, alsof ze een ingewikkeld wetenschappelijk sociologisch experiment probeert te doorgronden.

Waarom speelt buurmeisje zo graag bij ons?, vroeg ik me af. Ja, ze is dol op dochter en de meisjes vermaken zich urenlang met verf, poppen, stiften, make-up, lijm en glitter. Maar in haar beleving moet ons huishouden een jungle zijn, met een luidruchtige zoon en idem vriendjes, een dochter die zich doorgaans niet al te zachtzinnig verweert, cd-spelers die uit alle kamers tegen elkaar in blèren en een moeder die regelmatig poogt met stemverheffing de orde te herstellen.

Buurmeisjes antwoord is even eerlijk als ontnuchterend. Thuis snoepen we niet en bij jullie krijg ik ligakoeken. En van mijn moeder mag ik alleen een houten lippenstift en jullie hebben echte.

Een tijdje geleden besloten man en ik de kinderen doordeweeks geen tv meer te laten kijken. Zoon begon namelijk om half vier al te zeuren of het vijf uur was – het moment dat de televisie aanmocht. Hoe mooi het weer ook was, hoeveel vriendjes er ook speelden, om klokslag vijf liet hij alles uit zijn handen vallen, om zich voor de buis te posteren. Bovendien kwam het gegil van grootogige Japanse tekenfilmfiguren ons de neus uit – dus verdween kinderzender Jetix achter een geheime code.

Niet zonder trots deed ik onze opvoedkundige actie onlangs uit de doeken bij de moeder van een vriendje. Aha, zei ze, alsof ze ineens iets begreep. „Televisiekijken doet jouw zoon nu dus bij mij. Hij heeft mijn zoon geleerd wat Jetix is.”