Europees zweven

Enorm gezweefd heeft deze kiezer gisteren, hoog in het zwerk, zo hoog dat het onderliggende land onherkenbaar werd en de grenzen van het oude continent vervaagden. Wat te doen met die Europese verkiezingen?

Taaie kost blijft het, dat Europa, hoe vaak we er ook doorheen trekken, naar campings in Frankrijk, een loft in Berlijn, een skihut in Oostenrijk, een villa in Toscane. Hoe breng je 'het idee' Europa aan de man?

We konden ze weer bezig zien, de kandidaat-Europarlementariërs, de Nederlandse bedoel ik, en als je naar ze luisterde dan was het toch alsof je, de gedeelde taal ten spijt, luisterde naar een enorm gekrakeel, een babylonische spraakverwarring van verwijten en verwijtjes over en weer, van 'U beantwoordt mijn vraag niet' tot 'Wat hebt u niet aan bonussen opgestreken daar in Brussel'. We zagen mensen die we nooit eerder zagen, die optraden namens partijen waar we nog nooit van hadden gehoord, en sommigen zeiden hoe belangrijk een groot Europa was en anderen zeiden hoe belangrijk het was om Europa klein te houden. Wijzer werd je er niet van.

Op televisie volgde ik, zwevende kiezer, het lijsttrekkersdebat met wisselende sympathieën, want ook hier bestookte men elkaar of zei uit het hoofd geleerde wenslijstjes op. De kandidaat van de PVV, Madlener, onthield zich daarvan, beperkte zich met weinig omhaal van woorden tot een paar ferme uitspraken en vermeed het een-op-een gevecht. Een werkzame strategie: de SP-er complimenteerde hem zelfs voor zijn duidelijkheid, want die anderen die draaiden maar en draaiden maar.

Bij mij draaide ook alles, en ik nam mijn toevlucht tot het Kieskompas. Die antwoordde de eerste keer databaseConnect (mysg) connect; too many connections en liet een verder witte pagina zien. Toen het wel lukte moest ik een menu met dertig vragen door, de een nog moeilijker dan de ander, dilemma's die geen antwoorden, maar meningen verlangden, alsof het project Europa met zijn torens van Babel om nog meer meningen verlegen zat. Gelukkig sprong het Kieskompas bij vraag negentien terug naar vraag één, want ik was ook hier het spoor allang bijster.

Ik zweefde dus, maar stemmen zou ik, al was het maar voor Duitsland. en voor Joschka Fischer, de oud-minister van buitenlandse zaken, die zo mooi over het Huis van Europa spreken kon, waaruit bij de val van de Muur de achterwand was weggevallen en dat nu dus groter worden moest. Europa is een helingsproces.