Eindelijk groepschef

opinie Zo, voor Nederland zitten de Europese Parlementsverkiezingen erop. Maar dat ze waren, dat hebben we geweten.

Nooit eerder besteedde de televisie zoveel zendtijd aan Brussel.

En waarom ook niet? Wij vonden het hoogst interessant om de verschillende standpunten van de partijen én de verschillende manieren van aanpak door de omroepen eens naast elkaar te leggen. Opmerkelijk daarbij was het debat met de lijsttrekkers van de kleine partijen bij ’EénVandaag’ (dinsdag, Nederland 1). De Tros had de kijkers gevraagd om per sms te laten weten wie de winnaar was en hoewel de PVV’er Madlener nauwelijks aan het woord was geweest, won hij glansrijk onder boe-geroep van het publiek.

De prettigste en meest originele verkiezings-tv werd verzorgd door de NCRV. In ’Europa in 10 ergernissen’ werden gesprekken gevoerd in de studio, die werden afgewisseld met sketches en items van het team van ’Man Bijt Hond’.

Hoewel de titel van het programma een negatieve insteek deed vermoeden, was de uitwerking er juist een van nuance. En waar de komisch bedoelde stukjes in ’Man Bijt Hond’ nogal eens wisselend van kwaliteit zijn, verkeerden de acteurs bij deze gelegenheid in een bloedvorm.

Presentatrice Ghislaine Plag liet zien de kunst van het orde houden te beheersen. De NCRV wees haar deze week aan om Cees Grimbergen volgend jaar bij ’Rondom 10’ op te volgen.

Niet alleen Cees Grimbergen heeft bemerkt dat alles eindig is, ook Gerard Cox en Sjoerd Pleijsier zijn zich van die wet bewust. Woensdag zagen we de laatste aflevering van ’Toen was geluk heel gewoon’, dat het duo samen schreef. Pleijsier, die zijn tranen op het laatst de vrije loop liet, vond het precies het goede moment om er een punt achter te zetten: „Nu zegt iedereen: ’Goh, wat jammer’. Over een jaar had iedereen gezegd: ’Hou eens op met die flauwekul’.”

En zo is het maar net. Het is toch al een prestatie van formaat dat een serie zestien (!) jaar loopt zonder dat je je daar als kijker zo van bewust bent. De opzet van de nostalgische komedie is geleend van de Amerikaanse jaren zestig CBS-serie ’The Honeymooners’ en door Cox en Pleijsier voortreffelijk naar de Nederlandse situatie vertaald.

De muziek, het decor, de personages; alles klopt. Gerard Cox speelt als de aartsconservatieve RET-buschauffeur Jaap Kooiman de rol van zijn leven. Kooiman werd het gezicht van de serie en wat dat betreft wás hij al die tijd al groepschef. Jaap Kooiman schopte het tot de Nederlandse Archie Bunker en alleen dat al maakt ’Toen was geluk...’ legendarisch.

Onze favoriet was altijd meneer Harmsen (Huib Rooymans), directeur van de RET en dus baas van Jaap en ’vriendje Stokvis’ (Pleijsier). Nimmer hebben wij een Nederlandse acteur zo raar horen praten.

Maar de rek was eruit, zogezegd, en zo heette de laatste aflevering dan ook. Die was eind vorig jaar opgenomen, zoals altijd voor een live-publiek.

Het werd een waardig einde, waarin Jaap dan eindelijk (maar nu hoefde het natuurlijk niet meer) tot ’groepschef der RET’ werd benoemd.

Maar écht bewust van het feit dat geluk voortaan nooit meer gewoon is, werden de 1,5 miljoen kijkers toen Nel de telefoon opnam: „Met Joke Bruijs”.