Voor tirannen zwichten

opinie Dooft het licht soms ook als je voor andermans tirannen zwicht? In dat geval kan Nederland donkere tijden tegemoetzien.

Anders dan bij de Denen en hun premier Rasmussen verslapte de rug van de Nederlandse regering onmiddellijk toen de Chinezen, onder auspiciën van de god Mammon, kwamen vertellen dat ze liever niet zagen dat de Dalai Lama officieel door de Nederlandse premier zou worden ontvangen.

Minister Verhagen mag hem nu tezamen met andere religieuze leiders een hand gaan geven, om de grote vertoornde leiders in het Verre Rijk van het Oosten de indruk te geven dat we zijn bezoek slechts als een soort catechisatielesje beschouwen, een godsdienstoefening. Nee hoor, voor ons is de Dalai Lama geen politiek leider! Zelden zo’n openbaar vertoon van opportunisme gezien. En dat terwijl ik de Dalai Lama als religieus leider juist nooit veel interessants heb horen zeggen. Vergeleken met andere charismatische figuren uit de geschiedenis, Gandhi, Martin Luther King, Mandela, heeft hij zelfs iets vlaks en zijn wijsheden bestaan uit dingen die ik zelf ook aan de keukentafel kan bedenken. Nee, hij is natuurlijk een echte politieke leider in ballingschap, dat wil zeggen meer symbool dan iets anders.

En juist met symbolen moet je zorgvuldig omgaan want die hebben een geheimzinnige werking. Nu is de Dalai Lama zelf vriendelijk en goedaardig genoeg om het affront van de Nederlandse regering glimlachend te laten passeren. Dan maar voor de zoveelste keer aan een stelletje opgetrommelde jongelingen op tv uitleggen wat er allemaal mis is in zijn land; vliegen zijn geen mindere schepselen dan mensen, zie je hem met boeddhistische wijsheid denken. Daar zal het dus niet aan liggen. In de tussentijd staan de Chinezen tevreden in hun handen te wrijven.

Zo stond er op de website www.gogodutch een oproep van de Chinese ambassade, in het Chinees natuurlijk, om tegen vergoeding van een bord warm eten en een treinticket, te komen protesteren tegen de komst van de Dalai Lama. Zoals het daar in eigen land toegaat kortom, een fijn geregisseerde politieke bijeenkomst. Dat mag dan weer wel. Ach, de hele affaire zal wel spoedig vergeten zijn en de geschiedenisboekjes niet halen. Maar een fraai gezicht is het niet, Nederland als zwichter voor het grote geld. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat de faam van Nederland als tolerant land voor dissidenten, andersdenkenden en politieke vluchtelingen, meer gebaseerd was op onze nationale onverschilligheid dan op ons gevoel van mededogen, en de vertoning rond de Dalai Lama lijkt dat beeld te bevestigen.

Zodra het ons geld dreigt te gaan kosten houden de principes halt. Ik hoorde tijdens mijn verblijf in de Verenigde Staten dat onze premier weer eens in een race-auto was gesignaleerd en zijn verdriet had uitgesproken over de scheiding van Yolanthe en Jan. First things first, moet hij gedacht hebben. Ook een prominente Nederlandse eigenschap, belangrijke dingen van onbelangrijke zaken weten te scheiden. Tijd maar weer voor de geestelijke schuilkelders.