Somberen over het wereldnieuws terwijl de was draait

opinie Buiten is het grijs, binnen draaien de wasmachines. In de wasserette staar ik naar twee raampjes waarachter bekende theedoeken en T-shirts ronddraaien in het sop. Er zit niets anders op dan te wachten. Alle tijd om maar weer eens terug te denken aan die stellige uitspraak. De somberste dag van het jaar was 19 januari. Nog geen maand geleden kregen we dat te horen. Blue monday, blauwe maandag, mentaal dieptepunt van het jaar.

En nu? Het lijkt wel een jaar geleden, die grijze maandag in januari, zoveel ellendigs is er sindsdien gebeurd. Zonder overdrijven kunnen we vaststellen dat van die constatering helemaal niets klopte. We zijn nog geen maand verder en alle records zijn al gebroken, qua somberte. Zijn er nog mensen die het zonnig inzien? Is er echt nog iemand die gelooft dat alle huizen die nu te koop staan over een half jaartje voor een redelijke prijs van eigenaar gewisseld zijn? Of die geloven dat bedrijven het dan weer druk hebben met arbeidskrachten aannemen, na de massale ontslagen van deze weken? Dat het wel meevalt met de economische crisis, in Nederland tenminste?

Zijn er na vorige week soms nog mensen voor wie de rk kerk the place to be is, waar zonden en misstanden via een hemelse witwasoperatie wegspoelen, via het heilig putje, richting de riolering van de hel?

Overdrijven is niet nodig, de harde feiten hebben genoeg zeggingskracht om tot de somberste gedachten te komen. De westerse wereld een veilig oord waar comfort gegarandeerd is? Waar altijd wel een regering ervoor zorgt dat alles goed komt?

In de wasserette is het warm en droog en ook voel ik me er redelijk veilig. Met die bekende kledingstukken die steeds even voor het raam verschijnen, voel ik me zelfs een beetje thuis. Maar zelfs hier, in de wasserette, dringt het het besef door dat de wereld een onveilige plaats is.

Ik staar naar het ronde glas waarachter de was draait en zie toch weer die journaalbeelden uit Australië. Een beschaafd land, waar mensen hun was ook in een machine stoppen, en met de auto boodschappen doen. Een land waarin backpackers vol vertrouwen een half jaar rondtrekken. Het land van het ontspannen leven.

Ook die illusie is de bodem in geslagen. Met stijgende verbazing en ongeloof keek ik naar het journaal, en hoorde dat de helft van de bosbranden in Australië is aangestoken. De Australische premier Rudd liet iedere diplomatieke terughoudendheid varen. „Massamoord, dat is het”, zei hij.

Nee, geen berichten om vrolijk van te worden. Drie weken na die blauwe maandag is het nog veel erger. En hoe gaat het dan, je wordt al blij met de kleinste dingen. Ik aarzel om het te zeggen, want het zinkt in het niets bij het wereldnieuws, maar die wasmachines in de wasserette hebben maar een half uurtje nodig om hun werk te doen, waar dat thuis wel drie keer zo lang duurt. Dat gebeurt er dus op zo’n supersombere maandag: dan ben je met zulke dingen blij. Een uur tijdwinst. Een uur over. Een uur langer om na te denken hoe de toekomst eruitziet.

Iets minder somber dan toen ik de was erin stopte, haalde ik een half uur later het schone goed uit de machine. Er was op de een of andere manier een last van me afgevallen. Een kleine, maar toch.