Eng

opinie ’We doen wat we kunnen’, zei de directeur, ’maar thuis wordt niet gelezen. Het enige boek dat ze hebben, is het telefoonboek’.

Ik was als kinderboekenschrijver op bezoek op een ’zwarte school’. Je mag het niet meer zo noemen, maar er was geen wit kind te bekennen. De laatste was drie jaar geleden vertrokken. Ik ben in alle groepen geweest en heb voorgelezen, verteld en met de kinderen gepraat.

Vlak voordat ik naar die school zou gaan, vertelde ik erover tegen vrienden, hier in het Limburgse dorp. ’Is dat niet eng?’, vroegen zij. Wij hebben hier geen allochtonen en als er eens eentje door de Dorpsstraat loopt, weet iedereen dat binnen een uur.

Nee, het was niet eng. Integendeel. De juffen en meesters hadden zich maandenlang een slag in de rondte voorgelezen. De kinderen waren blij ’de schrijver’ in het echt te zien, luisterden aandachtig en vonden het heerlijk als ik gek deed. Voor ik wegging wilden ze me nog even aanraken. En een Somalisch meisje zei: ’In jouw boeken zijn wij normale kinderen’.

’s Avonds voerden ze een toneelstuk op over een van mijn verhalen. Het ging over een hotel waar geen allochtoon te vinden is. Maar de kinderen speelden de sterren van de hemel. Het ontroerde me, want ik werd overvallen door wat we nu het ’Obama-gevoel’ zouden noemen.

De zaal zag zwart van de hoofddoekjes. ’Dit is dé manier om onze ouders binnen te krijgen,’ zeiden de leerkrachten. Na afloop werd ik naar voren geroepen en kreeg een staande ovatie. Ik vond het gênant, Ik heb de ouders gevraagd nóg een keer te gaan staan en heel hard te klappen voor alle kinderen en leerkrachten.

Ik moest hieraan denken nu er wordt gediscussieerd over de integratienota van de PvdA. Mooie woorden over participatie, taal en kernwaarden. Ik ben ervan overtuigd dat je vooral moet inzetten op het basisonderwijs. Daar zie je de kinderen de hele dag , daar is de maatschappij in het klein.

Zwarte scholen verdienen daarom de béste leerkrachten, de hándigste leermiddelen en de móóiste gebouwen. Moet je eens opletten: staan de witte kinderen ook weer zo op de stoep!

Kinderboekenschrijver Jacques Vriens (1947) was zelf jarenlang directeur in het basisonderwijs waarbij hij ook zelf voor de klas stond.