De homo zap-eens ziet rare soortgenoten

opinie ,,Bij nader inzien denk ik toch dat God de wereld niet in zes dagen schiep”, zei Andries Knevel onlangs dapper tegen zijn kijkers. U heeft dat ongetwijfeld meegekregen. En eerlijk is eerlijk; zes dagen leek ons thuis inderdaad ook nogal sterk. Zeven of acht dagen,vooruit. Dat zou misschien nog net kunnen. Maar zes. Nee.

Wie echter naar grote delen van het programma-aanbod op televisie kijkt, zou zich ook kunnen bekeren tot een leer die voorschrijft dat God er slechts vijf dagen over deed. En dat die haastige spoed duidelijk ten koste is gegaan van het hoofdstuk mens.

De evolutietheorie van Charles Darwin is vanuit het perspectief van de zappende mens (de homo zap-eens, zullen we maar zeggen) eveneens zeer aanvechtbaar.

Wie Rob Kamphues in de boeien geslagen ziet lopen met Emile Ratelband, wel eens beland is bij het SBS-programma ’Kliniek voor gênante aandoeningen’ of bij de RTL-serie ’Jouw vrouw, mijn vrouw’ binnenvalt, om maar eens wat voorbeelden van menselijke scheppingen te noemen, die moet haast wel denken dat de evolutie zich in omgekeerde richting voltrekt.

En wie onlangs per ongeluk terecht kwam bij het realtity-programma ’Jezelf verbouwen, dan trouwen’ (woensdagnacht, SBS 6) weet vermoedelijk helemáál niet meer waar hij het zoeken moet.

Ik wil maar zeggen: we zijn er nog lang niet. Voor wie niet weet wat het is, dat programma ’Jezelf verbouwen, dan trouwen’, zou ik zeggen: houden zo. Voor wie toch nieuwsgierig is, luister, want hier is de aankondiging:

’Iedereen wil er perfect uitzien op zijn of haar trouwdag. Maar er zijn mensen die daar wel heel ver in gaan. Ze laten zichzelf van top tot teen veranderen. Niet alleen door middel van kleding, make-up en een ander kapsel, maar vooral door plastische chirurgie. De bruid en bruidegom ondergaan ieder apart een complete metamorfose en zien elkaar pas weer voor het altaar.’ Het bericht in de omroepgids eindigt dan met de schitterende zin: ’Nu maar hopen dat ze nog steeds bij elkaar in de smaak vallen.’

Een tijdje geleden zag ik het Britse stel Rob en Tamara drie weken voor ze gingen trouwen afscheid van elkaar nemen, terwijl ze volgens de voice-over toch ’onafscheidelijk’ waren. Robbie en Tammie wilden in de kerk trouwen, want dat vonden ze ’perfect’. Maar - en daar was de voice-over weer met het bruggetje - ,,ze vonden hun lichaam niet perfect.” En die kerk trouwens, die ontsnapte eveneens niet aan een ’total make-over’. Het gebouw ging in de steigers alsof het een pas verloofd stel was.

Maar de grootste beurt kregen toch wel de esthetisch ontevreden jongeren. Borstvergroting voor haar, borstverbreding voor hem, volle lippen voor haar, allebei nieuwe neuzen, wittere tanden voor hem; dat moest er gebeuren.

Tam: ,,Ik wil voor het altaar staan als de mooiste vrouw die Rob ooit heeft gezien.” Voor de weg naar dat resultaat moest de kijker wel een sterke maag hebben.

We zagen chirurgen met beitels en hamers. Schavend aan de neuzen van Robbie en Tammie. Boetserend en hakkend, dwars tegen schepping of evolutie in.