Top of Flop

opinie Toen de inwoners van dit land nog spraken van ‘mieters’ en ‘teenagers’, presenteerde Herman Stok het programma ‘Top of flop’.

Sinds de VARA daar in 1965 mee stopte, zijn er heel wat keren fragmenten van vertoond. Meestal deden programma’s dat om te laten zien dat die oubolligheid van het verleden zo geinig klinkt in het heden.

Het Philip Bloemendal-effect.

Een bekend stukje is dat Herman Stok het nummer ‘I wanna hold your hand’ aankondigt van ‘de rage uit Engeland’, The Beatles.

Terwijl het liedje speelt gaat de camera langs het teenager-publiek. De meesten kijken wat onwennig, anderen ogen lichtelijk verveeld, een enkeling beweegt het hoofd van links naar rechts op de maat van de rock and roll-klanken die in het werk van Lennon en McCartney destijds nog domineerden.

Als het geluidsfragment stopt vellen de muziekkenners uit het panel een oordeel. In het geval van The Beatles zei een van hen: ,,Als de rage die in Engeland is losgebarsten ook in Nederland komt, dan zou ik dat jammer van de volksgezondheid vinden.”

De zaal jong volwassenen uit de provincie joelde die elitaire deskundigen uit de randstad dan hartstochtelijk uit en al die dingen samen maakten ‘Top of flop’ tot een jofel programma.

Toen kwam Paul de Leeuw. Die dacht: leuk, zo’n tv-formule met camp-status. Dat gaan we nieuw leven inblazen.

Een nieuw leven dat vrijdag begon. Met De Leeuw zelf als de nieuwe Herman Stok.

De oude Stok (81) was zo vriendelijk om, hoe zeg je dat cryptisch, zijn achternaam verkleind in de studio over te komen dragen. Daar kan de goede man geen bevredigend gevoel aan over gehouden hebben. Want ‘Top of flop’ was flut. Dat kwam door de presentator die de hele uitzending hinderlijk naar zich toe trok en allerminst van zins was om nieuwe popmuziek fatsoenlijk onder de aandacht te brengen.

Het publiek bestond ook in de versie 2009 uit jong volwassenen, maar die zijn tegenwoordig mediawijs en weten van programma’s als ‘Ik hou van Holland’ hoe de regie graag heeft dat ze zich gedragen: carnavalesk.

Dennis van der Geest is beroepspanellid en Giel Beelen een plaatjesdraaier en ook niks meer dan dat.

Maar het is De Leeuw die hier de kans miste om de geschiedenis verbeterd over te doen.

Hij liep brutaal de kelder in, blies de stoflaag van die fijne fles wijn met jeugdige afdronk uit de jaren zestig, klokte hem in één teug leeg en liet nog een ordinaire boer op de koop toe ook.

Zo moet de liefhebber de eerste uitzending van ‘Top of flop 2009’ ongeveer beleefd hebben. Wij willen Leo Blokhuis.