Geit zit op het dak

Deze dag was als historisch bestempeld. En op CNN werd het woord zo vaak gebezigd dat ik af en toe hysterical in plaats van historical verstond.

Zo historisch dus was de dag dat we thuis het hele gezin voor de buis hadden geposteerd, op een uur dat anders gereserveerd was voor de Wii.

De oudste van negen leek van dat besef inmiddels doordrongen, die van zes stond gewoon op haar kop op de bank. Alleen de entree van de twee elegant geklede Obama-dochters kon op haar interesse rekenen.

Het dagblad The Guardian had die ochtend uitgepakt met een paar pagina’s, waarin de redevoeringen van Obama – of althans excerpten ervan – waren opgenomen. De pagina’s werden ingeleid door de historicus Simon Schama, die vaststelde dat de grootste verrassing van de voorbije verkiezingscampagne Obama’s vermogen was om de macht van het woord te laten herrijzen. En ja, wie naar zijn redevoeringen luisterde, kon niet anders dan dit beamen, er was geen ontkomen aan, deze man had de gave van het woord, een gave die hem liet klinken als een prediker, of een profeet, of een verzoener. De rede die hij in Chicago hield, in de nacht van zijn overwinning, was van een huiveringwekkende schoonheid.

Veel, heel veel, werd dus verwacht van zijn inaugurele rede, zijn eerste rede als president. Bij CNN zaten ze op voorhand al met beitel en marmer klaar. Zelf had ik ook zin om de huiver te ondergaan, me weer eens te laten vervoeren, door woorden met grote visionaire kracht, door weidse en poëtische panorama’s, door heerlijke metaforen met veel storm en dreigende wolkenluchten (en ja! hij sprak van gathering clouds and raging storms), en dat allemaal uitgesproken alsof het direct uit zijn hart komt, en dat is ook zo, deze man kent geen cynisme.

Maar het valt niet mee je te laten vervoeren met een kind naast je dat zich verveelt en je vervolgens trots laat zien wat ze heeft geschreven: ’geit zit op het dak’.

Maar misschien lag het ook aan Obama, of aan onze torenhoge verwachtingen. Het Nederlands Debatinstituut mailde in de avond een analyse van de rede. De analisten noemden de rede, geheel naar de laatste mode, ’calvinistisch’. Een andere toon, minder klapmomenten, maar wel poëtisch en bevlogen. Ze prezen de mooie drieslagen, de amplificaties en de enumeraties – vooral die waarin hij de oude waarden opsomt: eerlijkheid en hard werken, moed en fair play, verdraagzaamheid en nieuwsgierigheid, trouw en patriottisme. En schreven ze: ’hij raakte soms met zijn duim zijn wijsvinger aan en leek daarmee te hebben geluisterd naar de oude meester van de welsprekendheid Quintillianus – het gebaar zou getuigen van zekerheid’.

Ik wilde nog nagenieten van dat ferme, dichterlijke slot met die passage over dying campfires on the shores of an icy river, toen dat kind weer langs kwam. ’Boer is er ook. Geit eet voer van de boer’.

Obama mag het citeren.