Veiligheid gaat voor de privacy in ’Safety First’

Een onderzoeksjournalist raakt onbedoeld te diep betrokken bij de succesformule van een in beveiliging gespecialiseerd familiebedrijf door verliefd te worden op de dochter des huizes. Weg onafhankelijkheid, weg mogelijke primeur. Erger nog, als sluw ingezette speelbal blijkt hij inmiddels – met zijn lief – een vijand van zichzelf en zijn beroepscode.

Schrijfster Marijke Schermer heeft al meer een zorgelijke verknoping van geld en privé, van commercie en onafhankelijkheid scherpzinnig aan de kaak gesteld. In ’De Claim’ (2005) liet zij een carrièrepaar botsen tussen het verdriet over een gewenste, maar onvolmaakte baby en een aangeprate financiële compensatie. In ’Sic transit gloria mundi’ (2007) ging het om de kloof tussen de snelle zakenwereld en persoonlijke relaties.

Ook in ’Safety First’ heeft zij een mooi thema te pakken. Met enerzijds veiligheid als verkoopproduct, criminele praktijken om een zakelijk succes te ondersteunen, en anderzijds de bescherming van privépersonen. Het verhaal zit vernuftig in elkaar, de dialogen tiktakken in hilarisch tempo tussen spreektaal en bedrijfsjargon, het geluidsdecor zorgt voor een dreigende achtergrond, versterkt door het zilverkleurige design toneelbeeld met een leeuwenmuil als blikvanger en een reptielenvitrine.

Toch ontbreekt de spanning die de ogenschijnlijk frivole stilering eerder een onmisbaar alarmerende ondertoon gaf. Dat ligt een beetje aan de tekst, die soms uit de bocht vliegt met wat al te gemakkelijke verklaringen of verwijzingen naar de actualiteit, maar vooral aan het spel. Door zich strikt te houden aan het, kennelijk opgelegde, stilistische principe van typering, verliezen de meeste spelers de greep op de menselijke kant van hun personages.

Als toeschouwer mis je daardoor bijvoorbeeld de toch wel essentiële vonk tussen journalist en dochter, en is er behalve in kleding amper verschil in de houterige attitude van de eerst onbevangen en daarna ingepakte journalist. Opmerkelijk is dat de oudere acteurs, Nettie Blanken en Kees Hulst als echtpaar en baas van het bedrijf, alledaags gedrag wel in hun spel inbouwen en in wezen griezeliger zijn dan de geposeerde excentriciteit van de anderen.

Daar zou best aan gesleuteld mogen worden om de voorstelling een dwingender kracht te geven. Het onderwerp is er naar. Dit keer, net als bij ’Sic transit’ gekoppeld aan een extra activiteit. Werd toen sponsoring aangekaart door het toneelbeeld te verkopen als advertentieruimte, voor ’Safety First’ is met belanghebbende bedrijven een enquête opgezet: door vragen te beantwoorden en daarmee privacy op te offeren kan het publiek korting krijgen.