Paniek bij de neuroloog

Kort nadat Trouw-redacteur Pieter van der Ven (1943) vorig jaar stopte met werken, veranderde zijn leven. Vandaag deel 2 van een zevenluik.

Zes weken en een nieuwe ja-wat-was-dat-nou? later: eindelijk kan de neuroloog mij ontvangen, niet eerder – tot verontwaardiging van mijn medische zus. Knijpen in zijn vingers, reflexhamertje, lopen over een denkbeeldige streep enz. Weer twee weken verder, afspraak met de radioloog voor MRI-foto’s. De neuroloog belooft dat hij de uitslag van het onderzoek snel zal meedelen. Enige haast is geboden wegens een geplande verre reis.

De volgende ochtend vroeg wacht ik bij de garage voor de winterbanden. Telefoon. De neuroloog, zo te horen flink in paniek. Ik moet mij ogenblikkelijk melden in het ziekenhuis. In mijn hoofd is een ‘doorgaans goedaardige tumor’ ontdekt, een soort veredelde pannenkoek of tofuplak van dertig centimeter in het vierkant, in jargon: een nogal groot uitgevallen meningeoom. Het is een weefsel dat groeit en de zachtere hersenen verdrukt. Dat veroorzaakt dan weer een verhevigde elektrische activiteit en het hoge woord komt eruit: *met verschijnsels van epileptische aard. En dus: ,,mag u niet meer zwemmen en niet meer autorijden.’’

Autorijden? Epilepsie? Ineens moet ik denken aan een incident anderhalf jaar geleden. Na koor- en kroegbezoek fiets ik met een arts-in-opleiding langs de stille gracht. Opeens, achter ons, een luide gil, een harde klap. En we zien een (leeg) Volkswagenbusje traag de gracht in kukelen. Ter plaatse blijkt de chauffeur van de achterop gebotste auto een epileptische aanval te hebben gekregen. ,,Nooit meer autorijden?’’, vraag ik de neuroloog ongelovig. Daar had ik mij, fiets achterop, juist voor mijn pensioen nu zoveel van voorgesteld.

De pillen moeten nog uitwijzen of deze eerste dosis volstaat. Niet dus, na enkele nieuwe insulten, waarvan één wel erg openbare in de Amsterdamse metro, wordt de dosis verdubbeld. Van het metro-incident heb ik gelukkig niets gemerkt; in je fantasie denk je aan allen die je daar hebben staan aan te gapen en de enkeling die 1-1-2 belde. Wat een vertoning.

Volgende week dinsdag: ’Bestralen, bestralen!’