Marokko bepaalt ook hier naam van kinderen

Marokkaanse Nederlanders hebben twee paspoorten. Dat kan in het dagelijks leven lastig zijn. Ik een korte serie vertellen ze over de praktische problemen. Vandaag: naamgeving.

Eén van de vele mooie dingen waar kersverse ouders naartoe leven, is de naamgeving van hun kind. Maar voor de Marokkaanse Nederlanders is dat niet altijd een feestje.

Het hebben van de Marokkaanse nationaliteit houdt namelijk ook in dat de Marokkaanse overheid bepaalt hoe nieuwgeborenen, ook in Europa, gaan heten. Komt de naam niet voor op de Marokkaanse namenlijst (met slechts islamitische namen), dan hebben Marokkaans-Nederlandse ouders een probleem.

Moussa Aynan, PvdA-gemeenteraadslid in Haarlem, kwam twee jaar geleden in het nieuws toen hij zijn zoontje wilde inschrijven bij het gemeentehuis in Haarlem. Tot zijn verbazing hanteerden ook ambtenaren in Nederlandse gemeenten de namenlijst uit Marokko. „Ze volgden de bevelen uit Rabat niet alleen gedwee op, ze dróngen ze zelfs op.”

Het raadslid maakt zich zorgen over de invloed van de Marokkaanse overheid op Marokkanen in Nederland en de verplichte Marokkaanse nationaliteit. Alle kinderen van Marokkanen krijgen die automatisch, ook al hebben ze er niet om gevraagd. Aynan: „Ikzelf heb nooit een Marokkaans paspoort aangevraagd maar vreemd genoeg heb ik wel de Marokkaanse nationaliteit.”

Het raadslid schreef een brief aan de Marokkaanse ambassadeur in Den Haag met de vraag hoe hij van zijn, ongevraagde, nationaliteit af kon komen. Hij kreeg een persoonlijk briefje terug: ’Beste meneer Aynan, Ik heb het genoegen u mee te delen dat u nooit van uw Marokkaanse nationaliteit af komt. Vriendelijke groet, de ambassadeur’.

„Zo gaat dat dus”, zegt Aynan. „Niet alleen in Nederland, maar in heel Europa. Na het incident met de naamgeving van mijn zoontje kreeg ik steunbetuigingen uit heel Europa. Daarom denk ik dat de Europese leiders samen actie moeten ondernemen. De leiders zouden hun best moeten doen om de Marokkaanse overheid zo ver te krijgen dat ze inziet dat dit gedrag niet meer van deze tijd is. In Frankrijk wonen al bijna honderd jaar Marokkanen, tot hoelang blijven zij Marokkaan?”

Dat is de essentie van Aynans redenering, zegt hij. „Hoe moet het met de toekomstige kinderen die hier worden geboren uit ouders met verschillende etnische achtergronden? Dat gebeurt nu al veel en dat zal in de toekomst alleen maar toenemen. Blijven die kinderen dan, tegen wil en dank, Marokkaan?”

Aynan heeft afgelopen week zijn tweede kind gekregen. Een dochtertje dat hij de naam heeft gegeven die hij zelf heeft gekozen: Nina.

Net als zijn eerste kind, een zoontje, staat ook zij niet ingeschreven bij het Marokkaanse consulaat. „Die accepteren de namen niet, dan moet ik een naam kiezen met een zogeheten ’Marokkaans karakter’. Berbernamen worden niet geaccepteerd. Dat is nog curieuzer: Berbers zijn de oorspronkelijke bewoners van Marokko.”

Hij stelt zich zo op uit overtuiging, maar ook met het oog op de toekomst van zijn kinderen. „Ik hoop dat ik mijn kinderen kan vrijwaren van toekomstige bemoeienis van de Marokkaanse overheid.”

Morgen: hoe verder?