Rups tussen de mieren

Sommige rupsen zijn in trek bij bepaalde mieren; de rups van het gentiaanblauwtje bijvoorbeeld. De blauwtjesfamilie heeft wel meer leden die zich als een koekoeksjong door mieren laten verwennen. Een gentiaanblauwtje zet eitjes af op een gentiaan. De rupsen eten van de plant tot ze door mieren gevonden worden. Dat duurt niet lang, want de sneeuwwitte rupsen vallen op. Eenmaal gevonden, dragen mieren de rups naar hun nest. Daar geniet de rups van een warm logies met volpension voor de hele winter, waarna hij zich verpopt tot blauwtje en als de wiedeweerga naar buiten probeert te komen. Dat is een riskant moment – mieren laten liever geen blauwtje lopen.

Het berggentiaanblauwtje houdt er eenzelfde levensstijl op na als het gentiaanblauwtje, maar dan in de bergen. Daar zijn vooral kokermieren gek op rupsen van blauwtjes. Die voorliefde is te verklaren uit vluchtige stofjes die de rupsen verspreiden. Die ruiken naar mierenlarven. Maar die geurtjes verklaren nog niet waarom rupsen een vipbehandeling krijgen. Een rups mag zelfs mierenlarven eten. En bij gevaar redden mieren eerst de rupsen, daarna de mierenlarven. Onderzoekers van de universiteit van Oxford ontdekten hoe de rupsen dat voor elkaar krijgen. De ontdekking staat vandaag in het tijdschrift Science. De rupsen blijken zachte geluidjes te maken, die anders alleen mierenkoninginnen laten horen.

Een rups die mierenlucht verspreidt en koninginnekreetjes slaakt... je zou bijna in een intelligente ontwerper geloven. Toch moet ook dit verschijnsel stapsgewijs door selectie zijn ontstaan. Een intelligente ontwerper had immers wel een oplossing bedacht voor de riskante ontsnapping van de vlinder? Menig blauwtje vindt dan de dood. Zo’n intelligent ontwerp, helemaal voor niks...