Wii-les op school?

opinie De Wii verovert de wereld. Nederland doet grif mee. Onder het motto van bewegen, vliegt de nieuwe spelcomputer over de toonbank. Uren achter de computer zitten, is niet goed; de mens heeft beweging nodig.

Japan is de eerste om dat te onderkennen, want zij hebben als eerste op de wereld ervaring met hikikomori, de jongeren die niet van hun kamer komen en dag en nacht achter de computer zitten. Bewegen dus. Ook goed tegen overgewicht. Ze ontwerpen een spelcomputer die op je beweging reageert.

Het is een vreemd gezicht die kinderen en jongeren maar wat in de lucht te zien slaan met hun afstandsbediening die veiligheidswijze vastgezet wordt met een bandje aan de pols. Honkballen, boksen, in raceautootjes met alleen een stuur tussen je handen en bewegen maar. Bewegen is goed, dat weten we. In mijn agressiemodel heb ik laten zien hoe bewegen je stresshormonen wegwerkt en weer geestelijke rust brengt. Is dat wat gebeurt met de Wii?

Nou, dat ligt eraan. De combinatie bewegen en competitie lijkt nóg meer stresshormonen te maken dan zonder bewegen. Het lijkt wel alsof de kraan hard en snel opengezet wordt. Geweldig om een potje te honkballen en de jongeren te zien slaan met heel hun kracht. Maar hier, zoals overal, is het een instrument dat je moet leren beheersen.

Ernst is topgeconcentreerd bezig met Mario op de Wii. Hij gaat zitten, staan, springt. Zijn wangen worden steeds roder. Zijn zusje zit er niet minder geconcentreerd bij. Ze vindt het geweldig om haar broer te zien spelen. Zijn spanning stijgt en je voelt dat je hem niets in de weg moet leggen, anders wordt hij boos. Bij zijn zusje pakken dezelfde hormonen meer vrouwelijk uit. Met het toenemen van de spanning wordt ze banger van de acties in het spel.

De nieuwe spelcomputer heeft voordelen, maar het lichaam wordt makkelijk in hoge alertheid gebracht, waarschijnlijk sterker dan bij de gewone spelcomputer. Met de Wii is het zoals bij de spelcomputers en internet waarbij het ‘oorlog’ dreigt te worden als je het kind of de jongere wil laten stoppen. Hebben we wel de tijd en de aandacht om een ‘oorlog’ helemaal uit te vechten? Zijn we als ouders soms té druk en komt ons die rust van het kind dat geabsorbeerd wordt door de computer wel uit?

De school dan maar? Lijkt me een goed idee. Wii-les om te leren met beheersing om te gaan. De school is toch al dé plek bij uitstek waar kinderen gehoorzaamheid en beheersing leren. Niet zoals thuis gehoorzaam aan ouders, maar ook aan elkaar als leeftijdgenoten. Zonder vergaande gehoorzaamheid en beheersing kan een school niet functioneren.

Dé plek misschien ook om echt te leren omgaan met de Wii. Met de Brede school is er straks geen andere plek meer waar het te leren valt. Waar voldoende tijd doorgebracht wordt met elkaar om structureel iets aan te pakken en vooral het te automatiseren. Leve de school als opvoedplaats?

Martine Delfos is biopycholoog. Voor meer informatie over haar werk zie www.mdelfos.nl