3. Anti-aidsstrijd

Als de populariteit van Amerika in het buitenland wordt gepeild, is dat voor de president niet opbeurend. En met de geliefdheid van de president is het nog slechter gesteld. Maar toch is er een land waar hij zich zou kunnen vestigen als hij niet kan aanzien hoe zijn opvolger het doet: in Tanzania had eind vorig jaar 60 procent van de inwoners vertrouwen in George Bush. De reden: zijn strijd tegen aids.

In 2003 riep Bush in zijn ’troonrede’, de State of the Union, op om aids in Afrika ten zuiden van de Sahara en het Caribisch gebied een halt toe te roepen. Hij kreeg van het congres 15 miljard dollar voor het kopen van hiv-remmende medicijnen, andere medische goederen en voor preventieprogramma’s. Eind vorig jaar werd de wet verlengd: de komende vijf jaar wordt nog eens 48 miljard dollar ter beschikking gesteld.

In de landen waar het programma zich op richt, zijn er naar schatting 1,7 miljoen mensen die dankzij Amerikaans geld de medicijnen krijgen die hen in leven houden.

Aids is een seksueel overdraagbare ziekte, en in de VS maakt het daardoor deel uit van de ’cultuuroorlogen’ tussen de behoudende en meer libertaire helften van Amerika.

Voor het aidsprogramma van de president had dit tot gevolg dat het Congres zeggenschap wilde over de boodschap die de preventieprogramma’s zouden brengen. Het propageren van condooms door landen en organisaties die het geld krijgen, wordt ontmoedigd. Vanaf dit jaar moet geld voor preventie voor de helft aan programma’s worden uitgegeven die onthouding voor en trouw na het huwelijk bepleiten. In theorie werkt dat natuurlijk, maar volgens veel onderzoekers in de praktijk niet.