Treurig

opinie In essentie ben ik het eens met een punt uit het Trouw-commentaar van gisteren. Het is inderdaad treurig dat het conflict in het Midden-Oosten in Nederland rechtstreeks gekoppeld wordt aan de Tweede Wereldoorlog. Het probleem is dat het commentaar het verkeerde voorbeeld aanhaalt: het feit dat SP-Kamerlid Harry van Bommel niet welkom is bij de Auschwitzherdenking op 25 januari.

Deze status van persona non grata dankt Van Bommel aan zijn deelname aan een anti-Israël demonstratie, onlangs in Amsterdam. Op zich moet iedereen vrij zijn om tegen de Israëlische aanvallen op Gaza te demonstreren. En dit is inderdaad geen grond voor het organiserende comité om die demonstrant de toegang te ontzeggen. Maar feit is dat tijdens de bewuste demonstratie afschuwelijke leuzen werden geroepen die rechtstreeks verband hielden met de zwartste bladzijden uit de Tweede Wereldoorlog.

Men riep in koor, luid en duidelijk, dat Joden moeten worden vergast. Van Bommel kan beweren dat hij die spreekkoren niet heeft gehoord maar hij beweert meer dingen die hem van pas komen als zijn positie als Kamerlid in het geding is. Bijvoorbeeld dat het door hem gescandeerde ’intifada!’ uitsluitend een oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid was.

Een tweede feit is dat het Kamerlid, door zijn aanwezigheid in een stoet die hij niet verliet, wel degelijk de schijn heeft gewekt dat hij die oproepen tot Jodenuitroeiing niet afkeurde. Het Auschwitz Comité kreeg vervolgens zeer emotionele reacties. Nu mag Trouw het ’treurig’ vinden dat ’in en rond het Comité deze gevoelens opspeelden’ maar dit standpunt klinkt nogal harteloos en gaat voorbij aan de historische werkelijkheid.

De gevoelens van Auschwitz-overlevenden (of hun nabestaanden) verdienen respect. Naar het grootste dodenkamp van de nazi’s werden 1,5 miljoen mensen gedeporteerd. Het merendeel werd vergast. Dat anno 2009, in de stad van waaruit de joodse populatie naar de dood werd gedirigeerd, mensen om nieuwe gaskamers roepen, is pas ’treurig’. Niet het Auschwitz Comité koppelde het huidige conflict aan de Tweede Wereldoorlog. Het heeft een signaal af willen gegeven. Sinds bijna twee weken koppelen moslimdemonstranten in Nederland op weerzinwekkende wijze de Gaza-oorlog aan de Tweede Wereldoorlog. In Amsterdam, Utrecht of Rotterdam wordt om vergassing van Joden geroepen.

De naam van de architect van deze ongelofelijke misdaad wordt zonder schroom en schaamte door spreekkoren vereerd terwijl justitie en politiek (op de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb na) wegkijken. Onze calvinistische minister-president zwijgt in alle talen. En de minister van justitie die vorig jaar een cartoonist zomaar in het cachot smeet omdat de man de islam bespotte, stelt nu pas, schoorvoetend, een onderzoek in. Nee, op een binnenlandse oorlog over Israël-Hamas zit niemand te wachten. Maar laten we niet de aanstichters verwarren met degenen waarop ze het hebben gemunt. Ik heb in elk geval geen pro-Israël of Joodse demonstratie gezien waarin om de uitroeiing van Palestijnen of moslims werd gevraagd.