Op binnenlandse oorlog over Israël-Hamas zit niemand te wachten

Oorlogen zetten volkeren tegen elkaar op en roepen vaak ook ver buiten de eigen kring heftige reacties op. Dat is in het geval van de Israëlische interventie in Gaza maar al te begrijpelijk: een groot deel van de wereld voelt zich om uiteenlopende redenen uiterst betrokken bij het lot van zowel het Israëlische als het Palestijnse volk.

Die betrokkenheid is op zich hartverwarmend, maar tegelijk ook riskant. En in het ergste geval zou die betrokkenheid de oplossing van het conflict wel eens eerder kunnen bemoeilijken dan vergemakkelijken.

Die risico’s dienen zich vooral aan als er, zoals hier in Nederland, allerlei zaken bijgesleept worden die met het conflict als zodanig niets te maken hebben. Zo is de (helaas niet meer te traceren oproep) van moslims om Aldi en Lidl te boycotten onbesuisd, want op niets anders gebaseerd dan het gerucht dat het concern de omzet van 10 januari 2009 ten goede zou laten komen aan Israël. En het was ook al weinig doordacht van Turkse en Marokkaanse jongerenorganisaties om in ernst te beweren dat hun strijd tegen de radicalisering bemoeilijkt wordt door de Nederlandse steun aan Israël.

Al even vertroebelend was de oproep van het Tweede Kamerlid Harry van Bommel (SP) tot een intifada tegen Israël. Hij mag dan honderd keer beweren dat hij hiermee een oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid bedoelde, het was hoe dan ook naïef en het pakte zelfs averechts uit in combinatie met de, overigens niet door hem gehoorde leuzen over Hamas en joden aan het gas. Dat neemt niet weg dat het ernstig te betreuren is dat hetzelfde Kamerlid Van Bommel niet in staat is om de Auschwitzherdenking op 25 januari bij te wonen. Het bestuur van het Comité was eerder met emotionele en bedreigende telefoontjes en e-mails bestookt, waarop het Kamerlid voor zichzelf geen andere mogelijkheid zag dan de herdenking niet bij te wonen.

Dat was ongetwijfeld een verstandige beslissing van Van Bommel. Tegelijkertijd is het de acceptatie van het treurige gegeven dat het conflict in het Midden-Oosten rechtstreeks gekoppeld wordt aan de Tweede Wereldoorlog. Daarmee is een oneigenlijk element aan de huidige oorlogsvoering toegevoegd, die de oplossing van het conflict er niet eenvoudiger op maakt. Treurig dat in en rond het Comité deze gevoelens opspeelden. Noch treuriger dat kennelijk niet iedereen welkom is op deze herdenking, die zo zelfs een bijdrage levert aan een verdere Nederlandse verharding van het conflict tussen Israël en Hamas.