Een yurt in Tuura Suu

De moed zinkt ons wel vaker in de schoenen, maar dezer dagen, nu de dooi is ingezet en Nederland de kouwe, natte moerasdelta is van weleer, kwamen de laatste onheilstijdingen wel heel hard aan.

Je denkt dat je werkend achter je pc weinig kwaad aan kunt richten. Maar een zoekopdracht via Google kost evenveel energie als het koken van water voor een kop thee. Google, dagelijks goed voor 200 miljoen zoekopdrachten, stoot via zijn grote datacentra een ton CO2 per dag uit, berichtte The Times in Londen. De computersector produceert daarmee evenveel broeikasgas als de luchtvaartsector.

Daar zit je dan. Met al die kopjes heet water.

En dan was er deze krant, die zaterdag op zijn voorpagina zette: ’Reiziger is grote vervuiler’. De vakanties van Nederlanders zorgen voor bijna net zoveel CO2-uitstoot als de hele Nederlandse chemische industrie. Het vuilst zijn de verre vakanties. Thuisblijven is qua milieu geen oplossing. Een fietsvakantie is verreweg het schoonst en belast het milieu het minst.

Even rustig aan nu. Diep ademhalen. Dat van Google, dat moeten ze nog maar eens goed narekenen, of moeten we nu op zoekopdrachten gaan bezuinigen?

Meer greep hebben we op onze vakantieplannen. Gisteren begon in Utrecht de jaarlijkse Vakantiebeurs, de grootste ter wereld. Ik ging er op zoek naar een duurzame vakantie, maar dan liefst wel eentje met een beetje zon. Vliegen is eigenlijk uit den boze, las ik in deze krant, maar als je vliegt, dan liefst zonder tussenstops, want de grootste vervuiling komt van het stijgen en landen.

Ik liep eerst maar de Europahallen binnen, en zag de enorme vloeroppervlaktes die Duitsland innam – het land heeft Frankrijk verdrongen als populairste vakantieland. Grote stands van de Niederrhein-regio en van de regio Münster-Osnabrück, die tegen onze oostgrens aanschurken, maar ons ook lokken met goedkope luchthavens.

Bij de hallen voor de verre bestemmingen was een hoekje ingeruimd voor de wereld hulpmarkt – een combinatie van toerisme en ontwikkelingshulp: je kan tijdens je verblijf vrijwilligerswerk doen in een project. Een beetje een trend lijkt het, want er doen ook commerciële reisorganisaties als Djoser en Baobab aan mee. Fair travel, heet dat bijvoorbeeld. Dan kun je met Zoeloe-kinderen een Zuid-Afrikaans natuurreservaat bezoeken, of een huis bouwen in Ghana. Ik twijfelde. Stenen sjouwen in Ghana – moeten we nu in onze vakantie de omgekeerde slavernijroute gaan afleggen?

Toen zag ik, tussen twee hallen in, vlakbij de toiletblokken, die eenzame tent. Een jeukerige yurt was het, uit Kirgizië. Je kon erheen met Ecotour, naar Tuura Suu, allemaal wol en vilt, en nomadentapijtjes kopen van de locals, heel klein en vriendelijk. Je moest alleen wel vliegen via Münster, Moskou en Bisjkek.

Ik keek naar de yurt. Ze staan ook op Texel. Daar jeuken ze waarschijnlijk net zo hard en je kunt er, heel schoon, op de fiets naartoe.