Het gillen verstomt als de streetdancers gaan dansen

Als het zaallicht dooft, beginnen de scholieren nog harder te gillen dan ze al deden. Hoe gaan de dansers van Stichting Balles/ ISH zich hieruit redden, vraag je je af.

Zodra de deejay op het toneel zijn decibellen opschroeft en de streetdancers een voorproefje geven van hun zwaartekracht tartende kunsten, lijken de jongeren te ontspannen. Ze zijn dan wel met hun docenten op stap, in deze sfeer voelen ze zich thuis.

De voorstelling ’L.O.U.D.’, is deze week alvast te zien voor groepen middelbare scholieren. De ’Legends of Urban Dance’ biedt docenten dan ook een mooie ingang voor een geschiedenisles over streetdance. Die heeft haar roots in de achterbuurten van Amerikaanse steden, zoals een oudere man met pretogen vertelt op een projectiescherm tegen de achterwand. „Harlem was a great place to fall in love with dancing, it was everywhere, on the streets and in the clubs”, zegt hij. Naast dit swingende personage George staat een verpleegster. Al danste hij in de jaren twintig in New York en was hij een van de zwarte dansers die de urban dance groot heeft gemaakt, inmiddels is hij op leeftijd. Maar kleinzoon Leo heeft een dansgezelschap en geïnspireerd door opa’s verhalen danst hij met zijn groep door de geschiedenis.

Sfeervol zijn de filmbeelden van dancehalls uit de jaren dertig, waarin grootheden als Mr. Bojangles voorbij dansen. Aangestoken door de nostalgische swingmuziek duiken de dansers in stijlen als Locking, Popping en Lindy Hop, die ze pijlsnel onder de knie krijgen.

De combinatie van de historische filmbeelden en streetdancers die acrobatisch over elkaar heen en onder elkaar door duikelen laat in een oogopslag zien waar het in L.O.U.D.’om draait. Tapdans, jazzdans, breakdance of skatedans komen allemaal uit eenzelfde koker: de danscultuur van de straat. Ook de deejay mixt muziek van vroeger en nu tot een herkenbare soundscape, maar zó knetterhard dat het nog lang nadreunt in de oren.

Choreograaf Niels van der Steen en regisseur Frank Meijers brengen de link tussen dans uit het heden en verleden helder en herkenbaar in beeld. Doordat Leo blank is en George zwart raakt de voorstelling ook gevoelige snaren. Zo kan George zich nog steeds verbazen over de manier waarop blanken destijds de zwarte dans inlijfden. Zwarte dansers mochten niet optreden in het theater, dat deden zwart geschminkte blanken in hun plaats. Met als uitwas dat zwarte dansers zich nóg zwarter schminkten, zodat ze op hun blanke collega’s leken. Als Leo op zijn beurt een zwarte hiphopper imiteert, met bontjas, blingbling en zonnebril, lacht iedereen hem uit.

’L.O.U.D.’ van Stichting Balls/ISH. Tournee t/m april. www.ish-events.com