Chaos in het hoofd

Kort nadat Trouw-redacteur Pieter van der Ven (1943) vorig jaar stopte met werken, veranderde zijn leven. Vandaag deel 1 van een zevenluik.

Toen, na 28 jaar schrijven over religieuze zaken, was er nog maar één artikel te maken, naar de mens gesproken het laatste, plus nog een ‘afscheidsborrel’ waar Trouw zijn afzwaaiende redacteuren op fêteert. Daarna strekte zich een wijdte uit, een zee van tijd en eeuwigheid voor ‘leuke dingen’ en kon de ernst van het journalistieke handwerk aan jong volk worden overgelaten.

De afscheidsborrel was een succes, inclusief de grappen, de welverdiende spot waaraan je dan moet geloven. Nu zou het dan gaan gebeuren.

Drie weken later. Al bijna vijftig jaar pleeg ik ‘s zondags te zingen in diverse kerkkoren met voorafgaand een korte doorloop van het programma. Deze keer slaat plotseling een volstrekte chaos toe – liedjes, beelden, personen worden één grote brij van bedreigende verwarring in het hoofd. Nog net vlucht ik naar een achterliggend gangetje in de kerkruimte. Aan wilde trekkingen van hoofd, mond en armen lijkt geen eind te komen. Ik kan het zien in de spiegeling van de tapkranen van de oude bar waaraan ik me vastklem.

Ik wankel enigszins naar de toilet. Vaag dringen geluiden door van woorden en gezang. Pas als ik echt bij zinnen ben is de jonge pastor bezig met haar ineens extra troostvol klinkende zegenbede – voor minder ingewijden: dan ben je gauw ruim een uur verder. Gelukkig is er in mijn kerk altijd wel onopvallend een dokter in de zaal. Die vindt het allemaal ook niet normaal en verwijst naar mijn huisarts. Ik volg zijn raad toch maar op, al lijkt nu alles weer over, een tijdelijk ongemak, en ga ik wat bibberig van de ervaring, gewoon met de fiets naar huis.