Oer-Hollands gevoel

Na al die mensen die in de krant zeggen dat ze de kou maar niets vinden, moet ik een tegenbericht schrijven. Ik ben zo blij met alle aandacht in de krant voor dit prachtige winterweer.

Ik woon sinds een jaar in Duitsland waar ik het naar mijn zin heb. Tot op het moment dat het kwik in Nederland begon te dalen. Opeens ploos ik dagelijks met pijn in mijn hart en lijf de internetsite van Trouw uit, watertandend over de mooie foto’s van bevroren plassen, meren en slootjes. De schaatsers met rode blossen op de wangen, de muts ver over de oren, genietend zoals ik dat ook ken van vroeger. De gure kou, het riet langs de kant, het diep resonerende geluid van schaatsijzers op bevroren oppervlak. Ik wilde ook!

Woensdag, toen het maar bleef vriezen en de eerste toertochten van start gingen, hield ik het niet meer uit. Binnen anderhalf uur zat ik in de trein, op weg naar het ijs, naar de toertochten. Want om als enige op noren te schaatsen tussen Duitsers die alleen maar hockeyschaatsen kennen, maakt je ineens bewust van een oer-Hollands gevoel dat diep in je botten zit. Ik wist ook niet dat ik dat in me had.

Hester Anschütz München en zo lang het vriest Zeist