Van de fysio tot een bon

weblog Vrijdag, geen vergaderdag. Ik begin de dag bij de fysiotherapeut. Met voetbal heb ik een pees gescheurd. Het gaat over, maar niet vanzelf.

Bij mij thuis komt een fotograaf van het blad “Vliegers”, ik schrijf er een stukje voor. Vliegers is een bulletin dat zich richt op de werkers en vrijwilligers van buurtpastoraat en drugspastoraat.

Ik ben zelf ongelovig, ook niet gelovig opgevoed. Ik had eigenlijk best wel een hekel aan de kerk. Mijn zus is met euthanasie gestorven, totaal verkankerd met heel veel pijn. Kardinaal Simonis noemde euthanasie: moord. Mijn mening is veranderd, de kerk is meer dan een Paus of kardinaal. Ik ben nog steeds ongelovig, maar heb veel respect voor de pastoraten. Mensen met een warm hart, die het altijd opnemen voor de meest kwetsbare mensen. Zonder deze mensen was er waarschijnlijk ook niet zo snel een Generaal Pardon voor asielzoekers gekomen.

Na de fotograaf heb ik nog allerlei afspraken met mensen die ideeën hebben over schuldhulpverlening. Ook bel ik een aantal mensen waaronder Monique, een fractiemedewerker, over de Wajong. Ik wil de wet volgende week aanpassen. Werken moet lonen en “wajongers” moeten niet alleen plichten krijgen maar ook rechten. In de middag heb ik nog een afspraak in Amsterdam.

Ik zit, als vrijwilliger, in het bestuur van “United Smile”. Een enthousiaste club van jonge mensen die vrolijkheid brengen. Het parkeren gaat makkelijk, betalen niet. Ik loop drie parkeerautomaten af. Allemaal buiten dienst. Ik loop naar een paar agenten. Ze gaan er niet over. Ik leg een briefje in mijn auto dat ik wel wil betalen maar dat het niet lukt. Bij terugkeer heb ik een prent. Typisch Amsterdam denk ik. Sommige dingen gaan niet over.