Hitler

opinie We zijn er intussen aan gewend geraakt dat bij iedere nieuwe geweldsescalatie in het Midden-Oosten de gemoederen hier verhit raken. Bij pro-Israëlische en pro-Palestijnse kampen zijn de standpunten allang ferm ingenomen, de argumenten, verwensingen en bedreigingen naar elkaars hoofd geworpen.

In Frankrijk is de situatie niet anders en dat heeft het dagblad Liberation, doorgaans het symbool van de vrijheid van meningsuiting, ertoe gebracht een uitzonderlijke vorm van censuur toe te passen. Voortaan kan niet meer op de internetsite van de krant worden gereageerd als een artikel over Gaza gaat. Er werd de laatste dagen te veel haat in die duizenden reacties geventileerd.

Misschien is het conflict te gewelddadig en vallen er te veel onschuldige slachtoffers om je emoties in bedwang te kunnen houden. Hoe langer de bommen op Gaza vallen, hoe moeilijker het wordt om het hoofd koel te houden en met een neutrale blik het historische conflict te bezien. Je kunt, zoals ik, het recht van Israël om zich tegen de terroristische en fundamentalistische Hamas te verdedigen, volmondig aanvaarden. Maar je kunt in geen geval je ogen sluiten voor zoveel verwoeste (kinder)levens aan Palestijnse zijde. Dit resulteert in een halfslachtige positie waarin ik me nogal ongelukkig en nutteloos voel. Mijn excuses daarvoor.

Maar dit is toch nog beter dan een emotionele vereenzelviging met een van die twee kampen die door religieuze of etnische affiniteit worden gestuurd. Dan ga je alles door elkaar halen en je hoofd verliezen. Kijk maar naar de bijdragen van twee Nederlandse Marokkanen, eergisteren op de Podiumpagina’s. Mohammed Rabbae hield een pro-Palestijns betoog, maar kon het niet nalaten om zijn stuk over Gaza met een verwijzing naar de integratieproblemen van Marokkanen in Gouda te beginnen. Mohammed Benzakour daarentegen schreef over integratie maar haalde, na drie of vier zinnen, de ’duizenden bommen die op Gaza neerdreunen en kinderen en moeders bij bosjes uiteenscheuren’ erbij. Je kunt die verwarring van door emoties overmande publicisten wellicht snappen.

Maar toch moeten er grenzen aan die vereenzelviging zijn. Omdat sommigen zich uitdrukken in afschuwelijke bewoordingen of daden, die de Nederlandse democratie niet mag tolereren. Bij iedere nieuwe anti-Israëlische demonstratie waaraan veel Nederlandse Marokkanen deelnemen, zijn de uitingen van jodenhaat talrijker. Hier mag niemand aan gewend raken en het is aan de overheid om resoluut op te treden. Desnoods door geplande demonstraties te verbieden of tot snelrecht voor discriminerende overtreders over te gaan. Ik ben diep geschokt door de laatste uiting van jodenhaat die donderdagavond in Utrecht werd waargenomen (zie het NOS Journaal en de reportages op Radio 1). Niet alleen scandeerden Marokkaanse vlaggendragers weer ’Hamas, Joden aan het gas’, ook werd uit volle borst ’Hitler! Hitler!’ geroepen. Het fascisme mag in Nederland geen centimeter ruimte krijgen. Dit geldt zowel voor het neonazisme als voor het islamfascisme dat zich achter de kreet ’Allah akbar’ verschuilt.