Harde hand is nodig voor vrede tussen Israël en de Palestijnen

Nu Israël en de Palestijnen geen vrede kunnen sluiten, moet de wereld met harde hand een regeling afdwingen. Al was het maar om de kinderen.

Help, help, help! Ze hebben hulp nodig, de Palestijnse en de Israëlische kinderen.

De vijfjarige Mohammed in Gazastad heeft weer last gekregen van bedplassen. Bij een Israëlisch bombardement is het huis van zijn buurjongetje geraakt. Door het bombardement is bij Mohammed thuis het glas in alle ramen gesprongen. Overal in huis lagen glassplinters.

De vijfjarige Yael in Asjkelon klampt zich voortdurend vast aan de rok van haar moeder. Ze raakt in paniek, als ze ook maar een seconde alleen wordt gelaten.

Palestijnse en Israëlische kinderen worden voor het leven getraumatiseerd door de oorlogen die hun getraumatiseerde ouders voeren.

Elke keer als een helikopter of vliegtuig overvliegt kruipt Mohammed angstig onder de eettafel. Hij klampt zich vast aan een tafelpoot. Met zijn ogen dicht, blijft hij lange tijd onder de tafel zitten.

Als de sirene loeit, begint Yael te gillen en rent ze achter haar moeder aan naar het trappenhuis. Daar is het relatief veilig bij een raketinslag.

Bij het vriendinnetje van Yael, dat verderop in de straat woont is een paar dagen geleden een raket ingeslagen. De kinderkamer was een ravage. Het gezin van Yaels vriendinnetje was naar Tel Aviv om een dagje bij te komen, buiten het bereik van de Palestijnse raketten en de sirenes.

Honderdduizenden Palestijnse en Israëlische kinderen leven in doodsangst, nadat ze hun eigen ouders in paniek hebben gezien. Ouders, die hun kinderen geen zekerheid en veiligheid meer kunnen bieden.

De twee volkeren hebben al lang geleden de capaciteit verloren om hun conflict zelfstandig met elkaar op te lossen. Als het huidige geweld voorbij is zullen beide partijen zich weer met volle energie gaan voorbereiden op een volgende ronde.

De wereld probeert een staakt-het-vuren te bereiken tussen de vechtende partijen. Onder Amerikaanse leiding en met bemiddeling van de EU, Egypte en Turkije wordt geprobeerd om een eind te maken aan het bloedvergieten. Maar dat zal niet genoeg zijn.

Het is tijd voor een opgelegde regeling, waarbij Israëliërs en Palestijnen door de internationale gemeenschap worden gedwongen de wapens neer te leggen.

Een regeling, waarvan de contouren al vastliggen, en die is gebaseerd op de gedachte van twee onafhankelijke staten voor de twee volkeren. Bill Clinton heeft zich tijdens zijn presidentschap persoonlijk ingezet voor een oplossing van het conflict, de Clinton-Parameters van 2000 .

Over twee weken wordt Hilary Clinton minister van buitenlandse zaken onder de nieuwe president Obama. Op basis van het grondige werk dat acht jaar geleden door Obama’s Democratische voorganger is verricht kan snel aan een blijvende vredesregeling worden gewerkt. Tussen Israëliërs en Palestijnen, en tussen Israël en de Arabische wereld.

De Arabische landen hebben in 2002 in Beiroet een Arabisch vredesinitiatief aanvaard, dat tezamen met de Clinton Parameters uitgangspunt is voor een regeling van het conflict.

Er moet niet langer worden gewacht totdat Israëliërs en Palestijnen het eens zijn geworden, want die overeenstemming zal er nooit komen. Daarvoor zijn aan weerszijden de interne tegenstellingen te groot. Er is immers geen schijn van kans dat de Fatah-beweging van president Abbas het ooit over een oplossing eens zal worden met de fundamentalistische islamitische Hamas. Evenmin zal het Israëlische vredeskamp ooit overeenstemming bereiken met de joods-religieuze kolonisten. Volgens recente opiniepeilingen is zowel aan Israëlische als Palestijnse kant de zwijgende meerderheid voor een twee-staten oplossing. Maar beide zijden hebben ook te maken met een radicale religieus-nationalistische minderheid, die bereid is elk twee-staten compromis met geweld te torpederen.

Het is daarom hoog tijd voor een opgelegde regeling. Er is meer nodig dan financiële steun en veiligheidsgaranties. Er moet een stok achter de deur komen. Israëliërs en Palestijnen moeten van tevoren weten welke internationale sancties en boycots zijn te verwachten als zij de wereldgemeenschap negeren.

Het is allang niet meer relevant, wie bij het Palestijns-Israëlische conflict gelijk heeft, of wie er begon. Het enige wat telt, is de toekomst van de Palestijnse en Israëlische kinderen.

Mohammed en Yael verdienen beter dan de angst en ellende die ook hun leven dreigt te traumatiseren.