Dromen van een beter leven

Hollywood vuurt met zekere regelmaat een nieuwe geweldsfilm over terrorisme en oorlog in het Midden-Oosten op ons af (’Body of Lies’! ).

Maar een even gestage vloed aan films uit het Midden-Oosten herinnert ons er gelukkig aan dat in die landen ook nog mensen gewoon leven, en dromen van een beter leven. Tegen de klippen op weliswaar, maar zonder de hele dag tot Allah te bidden of munitiegordels om het middel te snoeren.

Het Iraanse ’The Song of Sparrows’ (van Majid Majidi die een Oscar won voor ’The Children of Heaven’) en het Jordaanse ’Captain Abu Raed’ bieden een blik op arme levens in Iran en Jordanië, landen waar ook de verbeelding soms over bar weinig middelen beschikt en toch ver reikt.

In ’The Song of Sparrows’ verliest plattelandshuisvader Karim (gespeeld door Zilveren Beer-winnaar Mohammed Amir Nadji) in het begin van de film zijn zeer beminde baan op een struisvogelfokkerij in de woestijn. Karim gaat op de brommer naar Teheran, op zoek naar nieuw werk. Als er in de volle stad plots iemand achterop springt die naar de andere kant van de stad wil, blijkt de brommer een mooie nieuwe bron van inkomsten. Dit nieuwe bestaan zorgt wel voor nieuwe zorgen. De wat hulpeloze, zwoegende en sputterende Karim sleept achter op de brommer veel te veel spullen mee naar huis en belandt per ongeluk onder zijn eigen afvalberg. Ondertussen ruziet hij met zijn zoontje dat hoopt miljonair te worden door in een vieze oude put een goudvissenfokkerij te beginnen.

De brommer zet de toon in het wat brave maar ook aangenaam lichtvoetige ’The Song of Sparrows’: een brommer herinnert aan sputteren en zwoegen maar houdt ook altijd iets blijs en kinderlijks. Mussen kunnen helemaal niet zingen; wie droomt van een beter leven doet er goed aan het plezier van zijn leven nu niet uit het oog te verliezen, zo suggereert Majidi.

Het meer weeë, meer romantische ’Captain Abu Raed’ kiest een andere weg: in deze Jordaanse film biedt de droom wel degelijk een weg uit de armoede. Een groep kinderen in een arme wijk in Amman houdt een oude schoonmaker op het vliegveld voor piloot.

De man besluit mee te gaan in hun fantasie en vertelt ze mooie verhalen over de Big Ben en Eiffeltoren totdat hij door een weerspannig buurjongetje ontmaskerd wordt als bedrieger. Het tweetal raakt bevriend en met hulp van de oudere man lukt het de jongen wel om aan onmacht en misère te ontsnappen.

Ook ’Captain Abu Raed’ is geen grootse film, maar de oude Hussine Al-Souse maakt van de schoonmaker een ontroerend personage; hij brengt menselijkheid en levendigheid in de verder wat schematische vertelling.