Hakims hand

Kijkt u eens goed naar dit beeld. Wat ziet u? Ja, het is Hakim van ’Sesamstraat’, en hij kijkt naar een vlinder die boven zijn handpalm fladdert. Die hand heeft hij in onze richting uitgestoken, en kijk eens goed: die hand komt gewoon het beeld uit. Nou ja, dat ziet u natuurlijk niet, dus moet ik het uitleggen, want ik zag het wel.

Dit is een 3D televisie van Philips, een proefmodel zoals dat te zien is in een elektronicawinkel van Raf in Amsterdam. Je loopt gewoon die winkel binnen en vrijwel direct voorbij de ingang rechts staat hij. De nieuwe revolutie in het kijken. Een beetje pover gepresenteerd, dat wel. Het flinke scherm staat tegen de muur op een eenvoudige tafel, waar ze met twee plakbandjes een poster aan hebben gehangen, die de indruk wekt dat we hier met een opruimingsgevalletje te maken hebben. ’Uniek! Philip 3D tv’ staat er en iets met ’een verbluffende kijkervaring’. Het woord ’uniek’ is omgeven door zo’n prijsknaller-ster, maar een prijsopgave ontbrak.

Collega Vincent Dekker signaleerde in oktober al de driedimensionale televisie, als iets dat alleen nog voor de zakelijke markt (voor reclame in etalages) is bedoeld, want zo’n speciaal toestel moet zo’n 18.000 euro kosten.

Met 3D is al eerder geëxperimenteerd, maar dan moest je zo’n rood-groen weggooibrilletje opzetten.

Hoeft niet meer.

Collega Dekker legde iets uit over beeldlijnen en pixels en dat zo’n 3D tv er vier keer zoveel heeft als een HDTV en dat zo’n scherm uit 46 verschillende beelden is opgebouwd (toch zag ik maar één), zodat je afhankelijk van de kijkhoek telkens iets anders lijkt te zien, maar in ieder geval registreren je ogen iets dat op diepte lijkt. Ik geef toe dat ik het ook niet helemaal begreep.

Ik stond dus voor Hakim en zag diepte. Althans de suggestie ervan. Hakims hand kwam het beeldscherm uit. Met die vlinder.

„Lies, mot je nou es kijken”, zei een winkelende klant in plat Amsterdams tegen zijn vrouw.

Lies keek.

„Oooh, ik wor er helemaal ziek van”, zei ze. Ik begreep haar reactie. Ik voelde me zelf na wat langer kijken ook niet helemaal lekker. Het was alsof je naar een duizelig makend hologram zat te kijken, waaruit telkens weer die hand van Hakim en die fladderende vlinder te voorschijn kwamen (het was een in 3D gedraaid filmpje van twintig seconden dat telkens herhaald werd). Ik vroeg een verkoper nog of er nog een andere zender was, want het leek me fijn om nu over te schakelen naar de Oostvaardersplassen en de schaatsers de zaak in te zien rijden, maar dat was niet mogelijk, er was alleen maar twintig seconden Hakim. Dit mocht dan een revolutie zijn, alle aanvang is bescheiden.

Het proefmodel is nog een week te zien, maar er zijn berichten dat andere grote bedrijven als Panasonic en Samsung ook al ver gevorderd zijn met 3D toestellen. Het is de grote toekomst van televisie: hele generaties aan het scherm kluisteren – met de suggestie van diepte.