Team smeden is niet sterkste eigenschap decadente Arabieren

In Albert Dock, het toeristisch gerestaureerde havengebied aan de Mersey, zaten we afgelopen najaar aan de lunch, op de dag van het Champions Leagueduel Liverpool-PSV. Een jongere collega mijmerde enkele maanden vooruit. Hij zou in het begin van 2009 wel een paar dagen een kilometer of vijftig verder van hier willen gaan zitten om dan álle bewegingen van Manchester City op de transfermarkt te registreren. Was dat een mooi verhaal of niet?

Om het jeugdige enthousiasme niet te breken liet ik de reactie ter tafel aan een ander over –om er zwijgend het mijne van te denken.

Manchester City is opgekocht door een groep Arabische investeerders. Zij zeggen heel veel spelers te gaan kopen om er de beste club van de wereld van te maken. Omdat ze afgelopen zomer pas laat binnenkwamen, hebben ze er toen maar eentje kunnen kopen: Robinho.

Dan weet je het eigenlijk al.

Handig spelertje, daar niet van, maar niet het type waar je teams op bouwt –een specialisme waarin Arabische geldsmijters toch al niet hoog mogen worden aangeslagen. Manchester City, officieus de rijkste club ter wereld, staat voorlopig dertiende in Engeland.

Nu de transfermarkt weer even open is, worden vele namen in verband gebracht met Manchester City, zoals dat dan heet. Er is nog weinig tot niets concreet, en het gaat bepaald (wéér) niet om spelers die een garantie voor een revolutie kunnen worden genoemd.

De Bulgaarse aanvaller Berbatov had het al feilloos in de gaten. Hij zou deze zomer naar City hebben gekund, maar hij koos voor Manchesters andere club, het beroemde en gelauwerde United.

De beste club van de wereld zal City nooit zijn. Geld vermag te veel, maar niet alles –wat decadente Arabieren of snelle marketeers zich ook in het hoofd mogen halen.

’Eredivisieclubs te koop’ schreeuwde onlangs de cover van Voetbal International. De wens leek de vader van de gedachte: val voor het geld en ons voetbal wordt beter. Het viel reuze mee. Slechts drie modale clubs bleken zich te willen overgeven aan een investeerder, zo die langs zou komen. Voorlopig is AZ, van bankier Scheringa, in Nederland een geval apart, de rest is gerommel in de marge, gelukkig. De eigenaar van FC Utrecht heeft zestien miljoen euro moeten betalen, die van ADO Den Haag negen miljoen. De laatste zei in VI: „Een voetbalclub is hier niks waard, je verdient er geen geld mee.”

Mooi zo.

Hier kan de voorlopige nummer vier van het land na een zwakke eerste competitiehelft wel een aankoop gebruiken. De clubleiding van PSV heeft rondgekeken, maar het genre dat nodig is (mannetjesputters, géén circusvoetballers), is niet te betalen. Dan maar niet, zei directeur Reker, en hij riep alle PSV’ers op er gezamenlijk de schouders onder te zetten.

Wat is Manchester dan heerlijk ver weg.