’Laat mij een voorbeeld wezen’

Spastisch en aan een rolstoel gekluisterd, daar zitten werkgevers niet op te wachten. Suzanne Werner zette door en vocht zich omhoog.

Suzanne Werner (31) uit Eindhoven geeft voorlichting voor vakbond CNV en het Samenwerkingsorgaan voor Lichamelijk Gehandicapten aan werkgevers, opleidingen en organisaties over de werkmogelijkheden voor mensen met een beperking.

„Alles wat zogenaamd niet kon, deed ik toch. Ik kwam drie maanden te vroeg ter wereld en mijn leven hing wekenlang aan een zijden draadje. Toch ben ik hier en ik ben nog steeds niet van plan om op te geven. Ik ging naar een gewone basisschool en na de mavo wilde ik net als mijn vrienden en vriendinnen een vervolgopleiding gaan doen. Veel opleidingen zagen het niet zitten om iemand die spastisch is en in een rolstoel zit toe te laten. Toch hield ik vol, omdat ik uiteindelijk een leuke baan wilde vinden. Zonder diploma komt niemand al te ver. Vanuit de opleidingen sociaal juridische en economische dienstverlening die ik volgde, werd geen poging gedaan rekening te houden met mijn beperking. Op een lager niveau dan ik eigenlijk aan kon, heb ik toen toch mijn papiertje gehaald.” 

„Ik vond een Melkertbaan op een basisschool, waar ik drie ochtenden per week administratief en ondersteunend werk deed. Ik werkte weliswaar onder mijn intellectuele niveau, maar toch gaf het voldoening, omdat ik allerlei zaken regelde die anders bleven liggen. Ik roosterde klaar-overs in, plande ouderavonden en schreef berichtjes voor gevonden voorwerpen. Gewaardeerd voelde ik me niet altijd. Pas toen ik het lief-en-leed-geldpotje onder mijn hoede nam en bewust praatjes ging aanknopen met collega’s, gingen ze mij als mens zien, in plaats van als ‘dat meisje in de rolstoel’. Helaas werden de Melkertbanen wegbezuinigd en hield mijn werk na drie jaar op.” 

„Ik besloot opnieuw een opleiding te doen, dit keer Sociale Studies bij Fontys. Tijdens mijn studie liep ik stage bij MEE Eindhoven, een organisatie die mensen met een beperking steun biedt. Vooral ouders van kinderen met een beperking vonden het een fijn idee dat ik een functie bij de organisatie had. Zo kon hun eigen kind zien dat het wel kan: een leuke baan ondanks je beperking.”

„Mijn belangrijkste drijfveer in mijn werk, vrijwillig of betaald, is om mijn ervaringen in te zetten om anderen te helpen. Nu geef ik voorlichting aan werkgevers, opleidingen en organisaties over werken met een beperking via het team G-krachten van CNV en voor het Samenwerkingsorgaan Lichamelijk Gehandicapten. Het was geen vooropgezet doel om mijn beperking centraal te stellen in de dingen die ik doe. Maar er blijkt een schreeuwend tekort aan voorbeelden voor jonge mensen met een beperking. Ik word heel boos als ik hoor dat minister Donner (sociale zaken) de toegang tot de Wajong-uitkering wil verkleinen, terwijl er niets gebeurt om de toegang tot de arbeidsmarkt te vergroten. Natuurlijk is het goed mensen te stimuleren om te werken. Werk kan ervoor zorgen dat mensen niet buiten de maatschappij komen te staan, dat ze meetellen. Maar dan moet het wel voor iedereen mogelijk zijn een gepaste baan te vinden. Mijn verwachting is dat de nieuwe generatie jonggehandicapten door een betere samenwerking tussen alle betrokken partijen, het een stukje makkelijker krijgt om een plekje op de werkvloer te vinden. Als ik dat kan bereiken, laat mij dat voorbeeld dan maar zijn.”