’Records zijn mijn kroonjuwelen’

In het koude Egmond werd Kamiel Maase gisteren achtste op de halve marathon. Het was zijn laatste wedstrijd.

De slotmeters waren eremeters, het publiek bij de finish werd een erehaag. Zijn zwangere vrouw Klaartje hield het finishlint vast en Maase zelf passeerde voor het laatst opmerkelijk monter de eindstreep. „Ik heb gelopen voor wat ik waard was”, was zijn commentaar. Dat kan voor zijn hele carrière gelden.

„Als klein jochie heb ik nooit gedacht dat ik als hardloper geld zou verdienen. Wat een hobby was, ging voor negentig procent mijn leven beheersen. Ik ben erin gerold. Toen was het geen hobby meer, maar een heel prettig beroep.”

Voor een blanke Europeaan is lopen op de lange afstand vechten tegen een Afrikaanse overmacht. Toch heeft Maase die situatie altijd positief benaderd. „Het gevecht met Afrikanen heeft me altijd gemotiveerd. Ik heb steeds de strijd gezocht. Soms voelde ik me wel eenzaam tussen al die jongens. Dan stond er weer zo’n Afrikaans veld – maar voor mij was dat een stimulans.”

Het is hem wel nagedragen dat hij nooit medailles op grote toernooien haalde, afgezien van een zilveren op het EK cross in 2001. Frustrerend? „Nee, hooguit jammer. Ik vind dat ik ondanks dat gemis altijd erg gewaardeerd ben, door het publiek, door de pers. Het was jammer dat EK’s om de vier jaar gehouden werden en op WK’s trof ik altijd weer die Afrikanen. Tweemaal werd ik daar achtste, na zeven Afrikanen.”

„Als ik iets betreur is het dat ik veel blessures heb gehad, vooral toen ik ouder werd. Statistisch gezien ben ik twintig centimeter te lang en vijftien kilo te zwaar, al heb ik medisch gezien ondergewicht. Maar al die klappen op mijn knieën, bij iedere stap, van mijn 70 kilo in plaats van 55 waren reden van te veel blessures.”

Eigenlijk was Maase in Peking al gestopt, maar dat beviel hem niet. „Daar waren te weinig dierbaren bij. Daarom wilde ik hier mijn loopbaan afsluiten. Egmond heeft voor mij een persoonlijk tintje. Dat is moeilijk uit te leggen. Er zijn in Nederland meer grote klassiekers. Het heeft met kwaliteit en uitstraling te maken. Ik heb hier zesmaal meegedaan. Tweemaal won ik, driemaal werd ik tweede en eenmaal derde. Dat heeft Egmond een apart plaatsje in mijn hart gegeven.”

Uit respect liep de hele Nederlandse top gisteren mee. „Dat vind ik geweldig. Natuurlijk vraagt iedereen me wie mijn opvolger wordt. Het meeste potentieel zie ik bij Michel Butter. Zijn prestaties, progressie, hoe hij ervoor leeft, zijn talent. Hij kan internationaal doorbreken en records van mij afpakken. Dat is niet erg. Records zijn er om verbroken te worden.”

Op zijn naam staan nog de baanrecords op de vijf en tien kilometer en natuurlijk het record op de marathon dat hij in 2003 neerzette en vier jaar later aanscherpte (2.08.21). „Die records zijn mijn kroonjuwelen.”

Het zwarte gat vreest hij niet. „Welnee. Het wordt even wennen, dat wel, maar ik ben nog met mijn studie bedrijfskunde bezig. Daar ben ik anderhalf jaar geleden mee begonnen en die moet ik nog afmaken. Ik hoop bedrijfskundige te worden, het liefst in een sportomgeving of in de voedingsindustrie”, zegt de afgestudeerd microbioloog. In dat metier heeft hij echter de ontwikkelingen niet bijgehouden. Vandaar zijn nieuwe interesse.

Hij ziet voor zichzelf geen plaats in de sport als coach, maar eerder als bestuurder. „Maar de beste reclame die ik voor de loopsport kon maken, heb ik de afgelopen jaren gemaakt.”

En dan is daar in april die nieuwe uitdaging, het vaderschap. „Daar zie ik naar uit. Ik heb dat lang genoeg voor me uitgeschoven.” Het stoppen met zijn loopcarrière, zo benadrukt Maase, is geen gevolg van de verwachte geboorte, maar eerder andersom. „Ik ben 37 en we zijn eraan toe, Klaartje en ik. Het wordt een hele verandering, de dagen krijgen een andere indeling. Ik hoop dat ik nog drie, vier keer per week naar het bos kan gaan, hardlopen als uitlaatklep. Maar misschien ben ik thuis harder nodig.”

Op de Egmondse boulevard omhelst hij Bram Wassenaar, zijn coach in al die jaren. „Als je presteert en je ziet wat dat bij andere mensen losmaakt, dan ontroert mij dat”, zegt Maase.