En zie, de SGP vloog er met open ogen in

opinie Eerst leek het me nogal dwaas. Reclame op stadsbussen voor het atheïstische gedachtegoed? Hoezo? Alsof er in deze tijden geen gewichtiger kwesties zijn waarin vrijdenkers energie moeten steken. Maar eerlijk is eerlijk, sinds vrijdag ben ik helemaal om. Dankzij de SGP.

Het idee werd vorig jaar juni geboren in Groot-Brittannië. Daar ergerde comedy writer en journaliste Ariane Sherine zich hevig aan reclamecampagnes die propaganda maken voor het geloof. In Londen reden destijds bussen rond met een tekst uit Lucas 18 (’Doch, als de Zoon des mensen komt, zal Hij dan het geloof vinden op aarde?’). Het plakkaat verwees naar een website waarop de onbekeerden er flink van langs kregen.

Ariane Sherine opperde op haar website een tegenzet: stadsbussen met op de flanken de leuze: ’There’s probably no God. Now stop worrying and enjoy your life’. Als alle sympathisanten nu eens vijf pond stortten, schreef ze, dan kwam dat doel binnen handbereik. En inderdaad. Begin januari was er genoeg geld gedoneerd om de bussen te laten beplakken. Opperatheïst Richard Dawkins was bij de eerste rit aanwezig – al had dat probably van hem gerust mogen weggelaten. En al had hij vanwege de kredietcrisis liever een wat minder hedonistische tekst gezien.

Natuurlijk rezen er protesten. Een chauffeur uit Southampton voelde zich zo gekrenkt dat hij weigerde in zo’n atheïstenbus achter het stuur te zitten. En bij de Britse pendant van de Reclame Code Commissie kwamen er 326 klachten binnen.

Het concept had intussen wereldwijd navolging gevonden. In de Verenigde Staten en Spanje lukte het zonder al te veel tegenstand. In Australië en Italië rezen er onoverkomelijke bezwaren. En de koorts sloeg ook naar Nederland over.

Het initiatief kwam hier niet van het brave Humanistisch Verbond, maar van het Center for Inquiry Low Countries, de piepjonge Nederlandse tak van een Amerikaanse denktank, en van twee andere vrijdenkersclubs. (Later schaarde het verbond zich wel van harte achter de actie.) Zij openden vorige week een website en zamelen sindsdien geld in. Binnen de kortste keren was er naar eigen zeggen al 5000 euro binnen.

Zelf gokte ik erop dat alleen Bert Dorenbos, onvermoeibaar christenactivist te Hilversum, in de gordijnen zou klimmen. De rest van gelovig Nederland zou er vast, heel verstandig, de schouders over ophalen.

Maar nee. Afgelopen vrijdag diende SGP-parlementariër Kees van der Staaij Kamervragen in bij staatssecretaris Tineke Huizinga. „Past het in uw ogen bij het openbare karakter van het openbaar vervoer om daarop reclameteksten te plaatsen die voor verschillende bevolkingsgroepen aanstootgevend kunnen zijn?”, vroeg hij. En is de staatssecretaris bereid ’te bevorderen’ dat de reclamecampagne geen doorgang vindt? Zo ja, op welke wijze?

Het waren vragen die zich, met alle respect, niet zonder glimlach lieten lezen. Sinds jaar en dag mag de Bond tegen het Vloeken, om maar wat te noemen, in dit land haar theïstische boodschap ongehinderd uitdragen – óók en juist in het openbaar vervoer. Geen atheïst die zich daarover bij mijn weten ooit officieel heeft beklaagd. Maar zodra er een ongelovige boodschap klinkt, is dat ineens ’aanstootgevend’?

De SGP’er vloog er, kortom, met open ogen in. Zijn vragen illustreerden precies het punt dat de initiatiefnemers willen maken: wie de Schepper aan zijn zijde meent te weten, mag in eigen ogen nog steeds véél meer dan wie het zonder Hem stelt.

Het zij zo. Treurig stemt pas dat dat deze malle logica – zoals gisteren bleek uit NRC Handelsblad – integraal wordt overgenomen door de firma die in Nederland buitenreclame exploiteert.