*

 

De burger

Roos Vermeij (PvdA) − 06/02/09, 12:44

weblog De burger. Bah! Er is geloof ik geen woord waar ik meer moeite mee heb. De burger. Als je het een paar keer achter elkaar uitspreekt, wordt het ook een heel vreemd woord. En er is niets waar meer over gesproken wordt, hier in Den Haag.

  • (\N)

Het schept ook zo’n enorme afstand. De politiek èn de burger. Voor mijn werk ben ik volledig afhankelijk van mensen die mij informatie willen en kunnen geven. En iedere dag zoekt u mij op. Per mail, soms per brief. Mensen uit mijn eigen partij, wethouders, maar vaak ook deskundigen, mensen met terechte vragen of met een noodkreet.

Sommigen van u willen liever geen antwoord. Tenminste daar ga ik maar vanuit; als je iemand die je niet kent de huid volscheldt. Soms nodig ik u uit om langs te komen. Zo heb ik net bezoek gehad van iemand die zich zorgen maakt over woningbouwplannen in een beschermd gebied.

Het aardige van die contacten vind ik altijd dat iedereen het leuk vindt om naar de Tweede Kamer te komen. Terwijl ik juist blij ben omdat ik in korte termijn veel informatie krijg. Waar ik, zo zijn wij, dankbaar gebruik van maak.

Ik had het dus net met meneer over bouwplannen. En over de ongewisheid van politieke besluiten. Hij heeft een technische achtergrond en denkt heel logisch. Hij verbaast zich erover dat besluitvorming en de politiek zo onvoorspelbaar zijn, zo irrationeel en daarom ook vaak niet goed uit te leggen.

Hij heeft wel een punt. In zijn gebied ligt een rijksbufferzone. Dat is beschermd zou je denken. En nu besluiten het rijk en de provincie om daar toch veel woningen te bouwen. We merken dat er verschillende getallen figureren. Ik ga er met mijn gegevens vanuit dat er aanzienlijk minder woningen komen dan gepland. We gaan het uitzoeken. Samen.

En zo zijn er tientallen voorbeelden op een dag. Als volksvertegenwoordiger ga je over groot en klein. Over de investering van 4 miljard in de A6-A9, over de komst van een elektronisch patiëntendossier. Maar ook over een vol te bouwen mooi stuk polder, over de sluiting van een kantoor voor werk en inkomen.

En over al die onderwerpen komen mensen langs en ga ik bij mensen op bezoek. En langs deze weg wil ik al die betrokken mensen die mij helpen bij mijn, onze, meningsvorming dankzeggen. Eén cliché kan onmiddellijk van tafel. Al zouden mensen niet betrokken zijn bij de politiek. Wat een onzin.

mailIcon print |