Vaag vrouwelijk antwoord op lukraak geweld

Regie: Sharon Maguire. Met Michelle Williams, Ewan McGregor, Matthew MacFadyen. In 14 bioscopen.

Haar leven, in een volkswijk in Londen, draait om haar zoontje van kleuterleeftijd. En verder om Arsenal, kip ’Kiev’ en Top Gear. Haar huwelijk is koel. Een naamloze Jonge Moeder (Michelle Williams) ziet op een dag, live op tv, haar wereld instorten wanneer het voetbalstadion waar man en kind zich bevinden, wordt opgeblazen bij een terroristische aanslag. Zij ligt juist naakt met een andere man op de bank.

’Incendiary’, een bewerking van het boek van Chris Cleaves door scenariste-regisseuse Sharon Maguire (’Bridget Jones’s Diary’), is een verhaal over rouw, wanhoop en onmacht. De Moeder begint in voice-over een lange brief aan Osama bin Laden: scripttechnisch een handige zet omdat we nu haar gedachten horen, maar wat dat therapeutisch oplevert blijft vaag.

Maguire schetst een bleke, koele wereld in het tijdperk sinds 9/11 en de aanslagen in Londen. ’Verdriet is als zachte regen die niet ophoudt’, meldt de brief. Toch wordt de film geen ontroerend, intiem drama. Dat komt deels doordat Williams, die energiek begint, vastzit in een vlakke rol waarin ze is veroordeeld tot gepijnigd voor zich uitkijken.

Bovendien zet het gegraaf in details van de aanslag door haar minnaar, een journalist (Ewan McGregor), je op het verkeerde been: ’Incendiary’ wordt geen moment een politieke thriller. De film heeft nog het meest van een vaag vrouwelijk antwoord op lukraak geweld: zwelgen en maar weer verder baren.