Frost/Nixon, een fascinerend duel

Regie: Ron Howard. Met Frank Langella, Michael Sheen. In 28 bioscopen

Er schuilt wel iets van de mosterd die na de maaltijd wordt opgediend in het idee achter ’Frost/Nixon’; de film van Ron Howard naar het toneelstuk van Peter Morgan (’The Queen’). Michael Sheen, die Tony Blair speelde in ’The Queen’, speelt hier de immer blije, ietwat geaffecteerde talkshowhost David Frost. De beroemde Britse celebrity-interviewer verkeert halverwege de jaren 70 ver weg in Australië in een wat minder glorieuze episode in zijn carrière. Zo zien we hem op de Australische televisie een Houdini-act inleiden: man hangt in ketenen omgekeerd boven water, Frost doet spannende intro op de kade; niet zijn ’finest hour’ dus.

De hang naar succes in Amerika en de eigen restaurant-tafel in Sardi’s (New York) kwelt Frost tot in zijn Italiaanse designer schoenen. Als hij op tv president Richard Nixon het Witte Huis ziet verlaten, bespringt hem de gedachte dat een interviewsessie met de afgetreden president wel eens wél zijn ’finest hour’ zou kunnen betekenen. Een bekentenis van de via de achterdeur ontsnapte Nixon, zou de presentator absoluut in de vaart der televisiepresentatoren omhoogstuwen. De ex-president droomt ondertussen over rehabilitatie en zegt voor een half miljoen zijn medewerking toe.

Regisseur Ron Howard brengt de daarop volgende interviewsessies met het nodige tromgeroffel, maar echt heroïsch kun je Frosts project toch niet noemen. Het echte nieuws was al opgeduikeld door journalisten van de Washington Post, zie ’All The President’s Men’. Dat de film ’Frost/Nixon’ niettemin een heel fascinerend duel te bieden heeft, is te danken aan schrijver Morgan, die net als in ’The Queen’ ook hier wel weg weet met onderhuidse machtsspelletjes, dubbele agenda’s, en spitse oneliners. Ook de acteurs zijn uitstekend.

Energieke Sheen en lome Langella speelden hun rollen eerder in theaters in Londen en New York, maar ze geven zich nu gretig over aan Ron Howards vele close ups. Op Sheens gezicht zie je onzekerheid, verveling, verbazing, opwinding voorbijflitsen voor ze weer achter de profi glimlach worden weggedrukt. Langella verzandt presidentieel ongrijpbaar in oeverloze, saaie uitweidingen.

In werkelijkheid trokken de Frost/Nixon interviewsessies miljoenen kijkers. Het is Morgan echter om meer te doen, dan om het boetekleed van Richard Nixon. Tv-presentator Frost staat voor de macht van de televisie, de show en de snelle babbel, waar de stroeve, zelfverklaarde misantroop Nixon niet mee uit de voeten kan.

Dertig jaar na dato zou je de herwaardering van deze interviews ook nog als een vroege overwinning van de televisie op de dagbladjournalistiek kunnen zien. Het echte nieuws kwam van de Washington Post, maar David Frost bracht de close-up en stal de show.