IJsgekte heeft ons iets geleerd: wij zijn allemaal gelijk

opinie Het bericht dat minister van defensie Eimert Middelkoop bij een toertocht op het ijs zijn pols gebroken had, nam me onmiddellijk voor hem in.

Al zijn onwijsheden en onhandigheden werden hem wat mij betreft direct vergeven. Alsof hij een aflaat voor het leven had gekregen. Gek is dat, ijs als remedie. En toch lijkt het zo te werken. Ik denk dan ook dat kroonprins Willem-Alexander geen beter gebaar naar het volk had kunnen bedenken dan op jeugdige leeftijd de Elfstedentocht te rijden en zijn vrouw op de bevroren Hofvijver ten huwelijk te vragen.

IJs verbroedert en heelt. De ijs- en schaatsgekte van de afgelopen dagen heeft ons iets geleerd: wij zijn allemaal gelijk. Zoals naaktrecreanten willen laten zien dat wij zonder kleren allemaal hetzelfde zijn, zo demonstreren ook schaatsenrijders dat wij in feite een klassenloze maatschappij zijn: allemaal dezelfde mutsen, dezelfde truien, dezelfde schaatsen: koning, keizer, admiraal, schaatsen doen ze allemaal. Jammer dus dat het klimaat ons nog maar zo weinig van die verbroederende momenten gunt; met een opgewarmde toekomst moeten we nog maar zien of ons volk niet smelt en uiteenvalt.

Schaatsen op kunstijs is wat dat aangaat een noodverband, een ietwat armetierig derivaat van het heilige schaatsen op natuurijs. Afgelopen zondagavond, met de dooi voor ogen zag ik ’s avonds om elf uur op de vaart bij mij om de hoek, nog zwarte gestalten over het ijs ploeteren, alsof ze oefenden op een late aankomst op de Bonkevaart. Dat brengt ons bij het verboden veertienletterwoord. Dat die voorlopig niet plaatsvindt is waarschijnlijk een van de grote teleurstellingen van dit jaar. We waren er als natie erg aan toe.

Zelfs olympisch voorzitter Jacques Rogge, afgelopen zaterdag even te gast op het EK schaatsen in Heerenveen, kon niet wachten, zei hij. Maar al komt-ie er niet, we hebben er weer even aan geroken. Allicht kan het toch nog een keertje. Het was alsof we vanuit de verte een gewijde, geneeskrachtig relikwie zagen. Een glimp slechts, maar genoeg om de harten weer met hoop te vullen. De winter is nog jong. En één ding weet je zeker, de jaaroverzichten zullen vol staan met de eerste weken van 2009. Wat dat betreft is het misschien maar goed dat we niet ieder jaar onze pols kunnen breken op het natuurijs want als het went is er veel minder aan.