Dierenliefde

Uit naast de houtkachel opwarmend kachelhout zoemt een steekmug om mijn hoofd. Als ik hem heb dood geslagen, spijt me dat kort. Het was toch leven, nu is het dood. Ik gooi evenmin graag een versleten pop of teddybeer in de vuilnisbak. Als kind vond ik het al zielig een papiertje te verfrommelen. Een kwestie van inleven in de mug, de pop, het papiertje.

Er zijn mensen die uit dierenliefde herten in de Oostvaardersplassen preventief willen afschieten. Want stel dat ze in de winter honger krijgen! Als zulke dierenvrienden zelf in nood verkeren, zouden ze dan uit hun lijden verlost willen worden? Nee, mensen mogen we niet uit hun lijden verlossen. Een kwart van de mensheid verrekt van de honger, maar we gunnen hen niet de verlossing die we dieren wel gunnen. Vinden we dat mensen moeten lijden? Of is onze dierenliefde niet zo lief voor dieren?

Voor preventief doodschieten is het te laat, de Oostvaardersplassen zijn dichtgevroren. De herten zullen flinke eetlust hebben, maar over afschieten hoor ik niemand. Dat gebeurt vast in stilte, moderne geluiddempers zijn goed. In Zeeland geeft het meer tumult, dat er damherten geschoten worden. Maar rond de Veluwse zwijnen verstomt het protest, op een ingezonden brief na. B. Meibos schreef in Trouw dat wilde zwijnen geen 600 aanrijdingen per jaar veroorzaken. „Het zijn toch echt de auto’s die de aanrijdingen veroorzaken.” In Limburg wordt de jacht opgeschort, omdat het wild lijdt onder de kou. Voor de lol jagen doe je blijkbaar niet op wild in nood. Maar we wilden dieren toch uit hun lijden verlossen? De jacht op konijnen in de buurt van gewassen wordt trouwens niet opgeschort.