*

 

Het feest van Jip

Anniek van den Brand − 08/01/09, 00:00

opinie ,,Mag jij ook naar het feestje van Jip?'', vraagt dochter opgewekt aan haar buurvrouw. Geschrokken kijk ik haar aan. Voor de deur van de school wachtte Jips moeder ons zojuist op, het hoofd diep in de kraag. Schichtig stak ze ons een opgerold roze papiertje toe.

  • Anniek van den Brand is moeder van twee kinderen. (Merlijn Doomernik)

Wij begrepen de boodschap. Met samenzweerderige blik staken wij het vliegensvlug in onze tas. En nu toetert dochter het geheime nieuws onbevangen door de klas: Jip geeft een feestje en zij mag er heen.

Vorig jaar deed de schoolleiding een missive uitgaan die verbood nog langer uitnodigingen voor kinderpartijtjes in de klas te verspreiden. Ook het schoolplein diende gemeden te worden. Het zou allemaal te pijnlijk zijn voor kinderen die niet mogen komen. Allerschattigst natuurlijk, ware het niet zo onbenullig. Het nieuws lekt namelijk altijd uit - is het niet vóór het feestje dan toch in ieder geval daarna.

Ik heb dochter nog nooit kunnen betrappen op een slechte nachtrust, neurotisch nagelbijten of spontaan bedplassen omdat zij zag dat een klasgenootje een uitnodiging voor een feestje kreeg en zij niet. Haar tactiek is nuffig constateren dat ze niet eens naar dat partijtje zou wíllen om vervolgens over te gaan tot de orde van de dag.

Onlangs werd een vriendin op het schoolplein geattaqueerd door een moeder die het hoogzat dat haar kind niet was gevraagd voor een feestje. Want vriendins dochter was wel op het partijtje van haar kind geweest. Vriendin probeerde een en ander wijs weg te glimlachen door de moeder er vriendelijk op te wijzen dat dochter nogal beslist was geweest, en dat de wind volgend jaar wellicht weer uit een ander hoek zou waaien. Dit alles onder het mom: Kinderen, nietwaar?

Maar de moeder liet het niet over haar kant gaan. De volgende dag haalde ze verhaal bij vriendins echtgenoot. Zij had wél meisjes uitgenodigd op wie haar dochter niet zat te wachten, zíj wilde niemand buitensluiten, zíj vond het bij een gedegen opvoeding horen dat kinderen niet altijd hun eigen zin doordrijven. En, zo voegde ze vriendins verbouwereerde echtgenoot als laatste toe, haar dochter zou deze klap nauwelijks te boven komen.

Vriendins man kon om half negen 's ochtends niet op tegen zoveel verbaal geweld. Dáár zou de schoolleiding een verbod over moeten doen uitgaan. Tot die tijd deel ik de uitnodigingen vrolijk zwaaiend uit op het schoolplein.

Anniek van den Brand heeft een zoon en een dochter

mailIcon print |