Volwassen geadopteerden worstelen met kinderwens of ouderrol

Voor geadopteerden is kinderen krijgen een gevoelige kwestie, zegt Hilbrand Westra van de United Adoptees International (UAI), een vereniging van volwassen geadopteerden. „Want kinderen confronteren je met je eigen afkomst, met je ouders die je hebben afgestaan."

Wat die confrontatie teweeg kan brengen, zal morgen blijken op de allereerste themadag die de UAI in Utrecht organiseert rondom ouderschap en adoptie. Het wordt spannend, denkt Westra: „We begeven ons op onontgonnen terrein.” Er is nog nooit onderzoek gedaan naar hoe de circa 25.000 volwassen geadopteerden in Nederland hun vader- of moederrol uitoefenen of beleven.

Eén van de deelnemers aan de themadag is Rien van der Meulen (41), vader van de 3,5 jarige Arvid. De leeftijd van zijn zoon is betekenisvol, zegt Van der Meulen. Want precies zo oud was hij zelf, toen zijn Zuid-Koreaanse moeder hem afstond ter adoptie.

Van de jaren voordat hij bij zijn Friese adoptieouders arriveerde, herinnert hij zich niets, vertelt Van der Meulen. Maar nu vult zijn vrolijke, beweeglijke zoontje die blanco bladzijde: „Misschien was ik vroeger ook zó. Arvid is voor mij een spiegel, een herinnering aan mezelf.”

Voor veel geadopteerden zijn kinderwens en ouderschap met twijfels omgeven, denkt Eva Zuidema, die op 4,5 jarige leeftijd vanuit Zuid-Korea in Nederland terechtkwam. Zij heeft nog geen kinderen, maar wel een kinderwens én een angst: "Ik denk wel eens: straks kan ik het óók niet, moeder zijn."