De verrommeling van het landschap

weblog Landschappen laten zich lezen als jaarringen in een boom. Ieder tijdsgewricht laat haar sporen achter. Deze sporen laten zich niet altijd gemakkelijk herkennen.

Het is daarom van belang dat we ons sterk maken voor de groene monumenten en dat we investeren in het landschap van morgen. Niet door ons afzijdig te houden maar nieuwe uitdagingen formuleren. Ieder landschap heeft zijn eigen identiteit en geeft mensen geborgenheid.

Het markeren van grenzen en het opzoeken van conflicterende belangen is niet alleen spannend, maar is ook het gebied waar de meeste verrommeling plaats vindt. De rafelige randen van steden zijn daar vreselijke voorbeelden van. We bouwen steeds verder de groene ruimte in. Het is goedkoper, gemakkelijker en levert vaak voor de projectontwikkelaars veel geld op, doordat bestemmingswijzigingen gewoon gecasseerd kunnen worden.

Stapeling van functies komt voort uit integrale gebiedsvisies waarin geen keuzen gemaakt worden. Alles moet kennelijk overal kunnen. Het RO beleid is het faciliteren van economische activiteiten geworden.

Voor beleidsmakers en landschapsarchitecten liggen er grote verantwoordelijkheden om de dialoog aan te gaan, de scherpte in de keuzen te markeren en de nieuwe uitdagingen op te pakken.

Nieuwe uitdagingen als water, natuur, nieuwe arrangementen op het terrein van mobiliteit en de inpassing van de landbouw moeten een plek krijgen in de plannen die gemaakt worden.

Zelf ben ik betrokken geweest bij de eerste ontwerpen van de Blauwe Stad in Oost Groningen. Een project waar noch de kool noch de geit werd gespaard. Een transitie van een landbouw gebied naar nieuwe functies, als natuur, water, ecologische hoofd structuur en wonen. Een gebied dat omzoomd is door dorpen. Geen verrommeling in het buiten gebied, maar een scherpe keuze bij de kwaliteit van de inrichting.

Ik weet hoe moeilijk het is om de financiering van dit soort projecten rond te krijgen en ik weet hoe gemakkelijk er compromissen gesloten gaan worden die ten koste gaan van de kwaliteit. Hoeveel huizen worden er gebouwd, aan welke criteria wil je ze binden, hoe passen we de hele sociale component er in, is er een balans tussen rood en groen en hoe laten we de omgeving profiteren van de publieke en private investeringen zijn de vragen die naar boven komen

Schaamgroen, verrommeling zijn ernstige bedreigingen voor het landschap als we de nieuwe uitdagingen niet meenemen.

Als sociaal democraat wil ik dat de overheid de regisserende rol houdt. We willen alle welstandscommissies afschaffen, maar dat laat onverlet dat een stevige bewaking van de kwaliteit en de bescherming van kwetsbare landschappen centraal moet staan in de beoordeling wat wel en wat niet kan.