Obama, oké, maar wie let er nu eigenlijk op Hillary Clinton?

We houden Obama strak in het oog, in zijn eerste honderd dagen. En zagen de eerste barstjes. Hij moest toegeven zich te hebben vergist in de aanstelling van een minister, en hij voelde zich gisteren geroepen om steun te smeken in de Senaat, omdat die zijn maatregelen niet zomaar wil goedkeuren.

Maar wie let er eigenlijk op Hillary Clinton? Die lijkt er een heel eigen feestje van te maken, de mannen zijn dol op haar, je kan met ’r lachen. Zelden zo’n vrolijke minister van buitenlandse zaken gezien. Haar collega-ministers uit Frankrijk, Duitsland en Engeland stapten zorgelijk het State Department in, maar ze kwamen er goedgemutst weer uit. En Joe Biden, de vicepresident, vertelde haar een bon mot, en legde daarbij intiem zijn handen op haar schouders, want je wilt dichtbij haar zijn, zo’n vrouw is het. Wie denkt er nog aan Condoleezza, die briljante, maar ook wat afstandelijke voorgangster van Hillary? Aanraakbaar moet je zijn, dat is goeie diplomatie.