Britten geven Wilders een koekje van eigen deeg, maar blij stemt dat niet

De ironie van het jongste relletje rondom het PVV-Kamerlid Wilders is dat de Britse regering volledig in zijn geest heeft gehandeld. Zij weigerde hem de toegang tot het land omdat zij hem voor een haatzaaier houdt die een gevaar vormt voor ’de harmonie in de samenleving en daarmee voor de openbare veiligheid’.

Op vrijwel dezelfde grond vroeg de PVV eind vorige maand aan de Nederlandse regering een islamitische prediker, de Amerikaan Khalid Yasin, uit Nederland te weren. Wilders zou dus, als hij consequent was, alle begrip moeten hebben voor de houding van de Britten. Daarentegen noemde hij de beslissing hem de toegang tot het Verenigd Koninkrijk te weigeren ’laf’ en vloog hij gisteren naar Londen om dat, onder het oog van tientallen camera’s, in den lijve aan te tonen.

Als hij consequent was, zou Wilders met terugwerkende kracht minister Hirsch Ballin als koene verdediger van de vrijheid van meningsuiting moeten prijzen, omdat de bewindsman van justitie de komst van de moslimprediker geen strobreed in de weg legde. Maar Wilders is niet consequent, maar selectief in het opkomen voor de uitingsvrijheid. Het gaat hem dan ook niet om dit recht als levensvoorwaarde voor een democratische samenleving, maar om het gebruik ervan als politiek instrument in zijn strijd tegen wat hij noemt de ’islamisering’.

Daarom kost het ons geen moeite de beslissing van de Britse autoriteiten inzake Wilders te betreuren. Voor het vrije verkeer van personen zowel als voor de uitingsvrijheid binnen de Europese Unie is dit een ongelukkig precedent. Daarbij komt dat de Britten er blijkens de motivering van het besluit van lijken uit te gaan dat de strafvervolging van Wilders wegens haat zaaien gelijkstaat aan een veroordeling. Het Kamerlid mag het zelf in het wraken van islamitische geestelijken niet zo nauw nemen met dit verschil, in de rechtsstaat is het essentieel: niemand is schuldig totdat het tegendeel is bewezen.

Het incident is geen reden voor het uitroepen van de Vijfde Engelse oorlog, maar regering en Kamer hadden wel steviger mogen inzetten. De Britten beroepen zich dan wel op hun aangescherpte veiligheidsregels, met het weren van Wilders maken zij een vergaande inbreuk op de bewegings- en uitingsvrijheid van een Europese burger en een lid van het Nederlandse parlement. Het is dan ook niet alleen een kwestie tussen Den Haag en Londen, maar ook van de Europese Unie. Wilders mag met twee maten meten, hijzelf moet daar niet voor hoeven vrezen.