De Sloegin was met Kerst ondrinkbaar

Zonder religieuze beleving geen religie – misschien is ze wel de kern ervan. Toch lees je er maar weinig over. In deze rubriek beantwoorden mensen vragen over wat ze op religieus gebied hebben beleefd. Vandaag: François Boulangé.

Wat hebt u meegemaakt?

„Ik heb nooit het licht gezien of goddelijke ingevingen gehad. En ik heb ook nog nooit iets heel ergs meegemaakt – de dood van ouders, een kind, een miskraam – waarbij ik zo sterk werd overspoeld door emoties dat die religieus werden. Hoogstens heb ik enkele kleine voorvalletjes meegemaakt, bijvoorbeeld van die al te toevallige dingetjes en momenten van déja vu. Vanwege die voorvalletjes ben ik me ietsist gaan noemen, iemand die niet gelooft in de traditionele goden, maar die wel gelooft dat er toch iets moet zijn. Maar die voorvalletjes zijn van zo’n grote lulligheid dat ik er maar liever mijn mond over houd.”

U hebt echt geen enkel verhaal?

„Nou vooruit. Een goede vriend van mij heeft een paar jaar geleden een huis op het platteland van Ierland gekocht. Aan het begin van de herfst zijn de sleedoornbessen rijp. Hiervan maakt iedere zichzelf respecterende Ier Sloegin (’slow gin’). De rode bessen moeten volgens Mary, de druïde van het dorp, met een zilveren speld bij volle maan worden ingeprikt. Daarna in een jerrycan met gin of jenever, dagelijks eventjes schudden en tegen Kerst is de Soegin klaar. Het vorige jaar moesten we na het plukken van de bessen nog drie weken wachten op volle maan. Dat vonden wij te lang en ach, wat kan volle maan nu uitmaken? De Sloegin was met Kerst ondrinkbaar. Dit heeft me aan het denken gezet.”

Bent u altijd religieus geweest?

„Vroeger dacht ik nooit na over levensbeschouwelijke zaken. Ik ben altijd agnost geweest, was niet gelovig in wat dan ook, ik was een scepticus die zweerde bij de wetenschappelijke benadering. Maar naar aanleiding van alle gesprekken die ik erover heb gevoerd in het café, ben ik sinds een paar jaar toch gaan denken: als een heleboel mensen die ik hoog acht geloven dat er meer is, hebben die het dan toch allemaal bij het verkeerde eind?

Bovendien word je een dagje ouder. Het zal een midlifecrisis zijn die me deed beseffen: ik mis iets. Is er een geestelijk leven wat ik nooit kende maar dat er wel is? Dat is wat ik tegenwoordig denk. Ik begon een zoektocht naar* eh, tja naar wat eigenlijk?”

Bent u door uw ietsisme anders naar de wereld gaan kijken?

„Ja. Maar het zijn allemaal opendeuren. Neem de manier van naar de natuur kijken, een zonsondergang, de schoonheid van dingen. Vroeger dacht ik alleen: goh, wat een mooi kleurtje, tegenwoordig voel ik iets intensers, iets dat naar een ongrijpbaar meer smaakt.

Mijn gevoel dat er meer is, wordt nog het meest opgeroepen door het horen van de ervaringen van anderen. Ik ben zeer in anderen geïnteresseerd. Hun verhalen inspireren en verwonderen me. Misschien is het beroepsdeformatie, ben ik een supervoyeur, die graag met anderen meekijkend de dingen meebeleefd.

Ik maak een zoektocht. Over het antwoord op de vraag of ik zal vinden ben ik sceptisch, maar ik sluit het zeker niet uit.

Want soms heb ik wel eens iets gevonden op spiritueel gebied. Zo liet mijn fysiotherapeut me kennismaken met de verschillende werkingen van infrarood en van moksa-kruidenkaarsen. De warmte van die laatste gingen veel dieper de huid in, ik heb het zelf gevoeld. Placebo-effect? Laat het zo wezen, dan heb ik toch ook iets ontdekt over de werking van de geest.”

U was agnost, u bent ietsist, wordt u misschien nog eens ’new age’ of ’spiritueel’ gelovige?

„Ik heb ook wel eens een ’reading’ laten doen, een keer door een Amerikaan die in contact zei te staan met ’The group’, een andere keer door een tarotist. Jeetje mina, dacht ik, op zo’n manier kan ik dat ook binnen een middag leren. Iedereen weet dat ik rook, dus kom niet aan met de boodschap dat ik op mijn longen moet passen.

Als een ietsist een anarchist in het geestelijk leven is, iemand die op dit gebied leeft zonder opgelegde regels, dan ben ik een ietsist. Of al die mensen buiten de institutionele godsdiensten ook anarchist zijn, ben ik nog aan het ontdekken. Heeft die tarotist zijn eigen systeem, of volgt hij een voorgeschreven wet? Is het iemands levensvervulling of is het maar een hobby zoals pannenlappen haken?

Ik ben altijd zeer tevreden geweest met mijn agnosticisme, was er van overtuigd dat we zeker niet meer kunnen weten. Maar ik geloof tegenwoordig in het voortschrijdend inzicht van de mensheid. Wellicht hebben we over honderdduizend jaar wel antwoorden op al onze levensvragen.”