Krachtpatser Groothuis pakt titel

Met groot vertoon van macht won Stefan Groothuis gisteren het NK sprint. Hij bekroonde daarmee een prima weekeinde van de DSB-ploeg.

Toen Stefan Groothuis zich afgelopen zomer meldde bij het team van DSB, verbaasde hij direct. De sprinter blinkt uit in kracht, zijn teamgenoten noemen hem een enorm sterke schaatser. Simon Kuipers, tot de komst van Groothuis onbetwist de meest krachtige van het stel, keek vreemd op tijdens de eerste trainingen. „Die jongen is zó fit, niet normaal. Hij tilde direct tien kilo meer dan ik. Hij is dan wel geblesseerd geweest, maar heeft in die tijd volle bak doorgetraind. Dat komt er nu uit.”

Afgelopen weekeinde slaagde Groothuis er in om alle kracht in het pezige lichaam op juiste wijze te bundelen. Tijdens het Nederlands kampioenschap sprint in Groningen werd hij afgetekend kampioen. De boerenzoon uit het Gelderse Voorst won drie afstanden. Vooral de eerste 500 meter, op zaterdag, sprak tot de verbeelding. Hij overbrugde de afstand in 35,86 –een tijd die hij vóór dit seizoen alleen op het supersnelle ijs van Calgary had gereden. Hij versloeg daarmee zelfs een erkende specialist als Jan Smeekens. „Dat verbaasde me wel, ja.”

Vorig seizoen moest Groothuis noodgedwongen toekijken. Bij een schaatsongeval raakte hij ernstig geblesseerd aan de achillespees in het linkerbeen. Wat volgde was een jaar van revalidatie, waarin hij harder trainde dan ooit. Kuipers: „Hij vertelde dat hij direct na het ongeluk zes kilometer met zijn rolstoel erop uit getrokken is. Gewoon omdat hij niet kan stilzitten. Uiteindelijk moesten zijn ouders hem komen halen omdat hij echt niet verder kon. Dat tekent hem wel. We noemen hem gekscherend wel eens Bokito. Omdat hij zo sterk is én omdat hij de hele dag bananen eet.”

Groothuis: „Een paar weken na het ongeluk was de World Cup in Salt Lake City op de televisie. Daar heb ik toen écht van genoten. Er werd enorm hard geschaatst. Het is misschien een cliché, maar als je er een jaar tussenuit bent geweest, leer je de sport weer waarderen. Ik vind het enorm gaaf om weer te kunnen rijden. Dat het weer mag.”

De manier waarop Groothuis zich in Groningen manifesteerde zorgde ervoor dat Erben Wennemars hem na afloop direct bombardeerde tot dé favoriet voor het wereldkampioenschap sprint, over twee weken in Moskou. „Hij is een fantastische schaatser. Wat hij hier heeft laten zien is echt indrukwekkend”, aldus de veteraan, die zelf verrassend tweede werd.

Groothuis, lachend: „Daar houdt Erben wel van, om de druk een beetje op te voeren. Ik wil niet vooruit lopen op de zaken. We zullen het wel zien. Mijn 1000 meters zijn in ieder geval goed, die zou ik zelfs kunnen winnen tijdens het WK. Maar om kampioen te worden moeten ook de 500 meter goed zijn, misschien wel het grootste probleem voor Nederlandse schaatsers. Als ik mee wil doen, zal ik persoonlijke records moeten rijden in Moskou. Dat kan best. Als het me lukt om de 500 twee keer te rijden zoals de eerste hier, leg ik in ieder geval een goede basis.”

Groothuis was gisteren het stralende middelpunt van de DSB-ploeg van trainer Jac Orie. Die presteerde in Groningen over de hele breedte zeer behoorlijk. Liefst zes van de acht te vergeven plaatsen voor het WK (mannen en vrouwen) gingen naar de bankploeg. Naast Groothuis plaatsten ook Mark Tuitert, Simon Kuipers (die daarvoor wel een beroep moest doen op zijn beschermde status), Margot Boer, Annette Gerritsen (ook met dank aan haar beschermde status) en Laurine van Riessen zich voor de mondiale krachtmeting. Boer werd kampioen bij de vrouwen.

Tuitert en Van Riessen hadden slechts een minieme voorsprong op hun concurrenten Jan Bos en Marrit Leenstra. Tuitert liet met een uiterste krachtsinspanning Bos achter zich op het laatste rechte stuk van de 1000 meter. Orie: „Zes mensen van onze ploeg naar het WK is wel heel mooi. Zeker in een discipline zoals het sprinten, waarin de prestatiedichtheid heel groot is. Maar we hebben het wel onnodig spannend gemaakt. Maar goed, op deze wedstrijd staat ook meer spanning dan bij een WK. In dit weekeinde moet het voor de sprinters gebeuren. Gelukkig viel het allemaal toch nog de goede kant uit.”