Miricioiù in spijkerbroek is nog altijd Miricioiù

Moed kan de Brits/Roemeense sopraan Nelly Miricioiù niet ontzegd worden. Ze ging in op het verzoek van het Limburgs Symfonie Orkest om Poulencs tragédie lyrique ’La voix humaine’ in te studeren.

Een monodrama voor sopraan, telefoon en groot orkest met lappen tekst (van Jean Cocteau) die zich op de een of andere manier in het geheugen moeten nestelen. Uitermate lastig, omdat al die zinnen gezet zijn op reciterende muziek zonder duidelijk herkenbare motieven waaraan je als zangeres houvast hebt.

Dinsdagavond stond Miricioiù moederziel alleen op het podium van de grote Doelen. Vóór het orkest was een smalle speelstrook ingericht, waarop een stoel, een tafel, wat zetstukken, én uiteraard een telefoon. De zangeres, in spijkerbroek en voor het grootste deel van de tijd op blote voeten, acteerde daar de rol van een naar hysterie neigende vrouw die via de telefoon contact heeft met de man die haar na een vijf jaar durende relatie verlaten heeft om met een ander te trouwen. We horen maar een half gesprek, omdat we naar de woorden van de man moeten gissen. Op een groot achterdoek werden af en toe filmbeelden geprojecteerd: een hand op een telefoon, lopende voeten, close-ups van de zangeres, een tafel vol gestrooid met (zelfmoord)pillen.

Simpele middelen, net als de regie van Neil Wallace, waaraan Miricioiù haar rolinterpretatie kon ophangen. Poulencs originele werk is om onduidelijke redenen vaak werkterrein voor diva’s op leeftijd. Simpel is de muziek allerminst en op momenten dient de zangeres het op te nemen tegen aardig wat decibellen van het tot de tanden bewapend orkest. Het ging Miricioiù beslist goed af. Haar Franse dictie is niet haar sterkste punt, maar in de climaxen klonk de stem huiveringwekkend aanwezig. Acteren met de stembanden is altijd al Miricioiù’s sterke wapen geweest en dat wapen zette ze hier optimaal in. Chapeau!

Na de pauze toverde Firma Rieks Swarte Ravels ’L’enfant et les sortilèges’ om tot een live gefilmd poppenspel. Over de hele podiumrand was een tekeningenrol gespannen, achtergrond voor een grappig spel van poppetjes op stokjes, uitvergroot op het filmdoek achter het orkest. Het verhaal over het boze jongetje dat voorwerpen en dieren maltraiteert die zich vervolgens tegen hem keren heb ik zelden zo inventief uitgewerkt gezien. Een stoet jonge zangers, aangevoerd door een geweldige Barbara Kozelj (L’enfant) maakten er ook vocaal een feest van. In beide werken zorgden Ed Spanjaard en het Limburgs Symfonie Orkest voor sublieme en lucide begeleidingen.