Gesmeerde HSM gaat niet diep

Het stuitert, het flipt, het bruist en het swingt in de hitmachine van High School Musical (HSM). Cheerleaders zwengelen het feestgedruis aan en de rest van de cast pompt het lawaai verder op.

Het opgehitste verhaal doet opvallend veel aan ’Grease’ denken. Een stoere jongen (Troy) en een verlegen meisje (Gabriëlla) ontmoeten elkaar tijdens hun vakantie, en worden verliefd. En net zoals in Grease zitten ze na de vakantie plots bij elkaar op school en wil de jongen zijn coole vrienden niets over zijn verliefdheid vertellen.

Een succesformule die nog steeds werkt, getuige de miljoenenverkoop van HSM-dvd’s, -cd’s, talloze prullaria, en kaartjes voor de inmiddels derde HSM-film die in de Nederlandse bioscopen draait.

Op dit hoogtepunt van succes verschijnt de Nederlandse theaterversie van de eerste film. Met de energie zit het meer dan goed. Het tempo ligt hoog, er zijn enthousiaste, jonge acteurs, snelle, inventieve decorwissels, veel grappen. De zaal staat al vlug op z’n kop, dankzij uitgedeelde vlaggetjes met meezingteksten en dankzij de gespierde choreografieën vol krachtige sprongen en pompende bewegingen.

Troy (Tommie Christiaan) speelt op hoog niveau basketball en dat levert een coole song op met stuiterende ballen en piepende gympen als ritme. Zijn basketball zorgt ook voor een dilemma, want net tijdens een belangrijke finale vindt ook de schoolmusicalauditie plaats, waar Troy stiekem met Gabriëlla aan mee wil doen. En studiebol Gabriëlla (Nathalie van Gent) moet op haar beurt kiezen tussen een scheikundecompetitie en de auditie.

Natuurlijk komt alles uiteindelijk goed en krijgen ze de hoofdrollen, ondanks tegenwerkingen van de jaloerse bitch Sharpay (Sarah Chronis), die met haar onderdanige broer Ryan (Paul Boereboom) een geestig duo vormt. Ondertussen leert het publiek nog wat platgetreden ’wijsheden’ als: ’We staan samen sterk’ en ’Maak je dromen waar’.

Enige diepgang kent de voorstelling niet. Daar waar bij de film menig meisje tranen voelt zwellen als het even uit raakt tussen Troy en Gabriëlla, is in de voorstelling nauwelijks emotie te vinden. Het spel is zo grotesk en stereotiep dat de perfecte mix van emotie en humor, zoals in de film, hier niet wordt gemaakt. Het enige personage met een fijne humor/gevoelbalans is Margo Dames: enorm genieten om haar uit haar dak te zien gaan als de overgevoelige dramajuf Darbus, van wie je ondanks haar gekte gaat houden.