Voor jongens van veertig

Stripliefhebbers kunnen vanaf vandaag hun hart ophalen, want na ruim twintig jaar afwezigheid komt stripblad Eppo weer uit. Met de strips van toen voor de fans van toen.

De echte fans hebben het nooit kunnen verkroppen. De ooit zo immens populaire stripbladen als de Sjors, Pep en hun opvolger de Eppo stierven eind jaren tachtig een langzame dood. Volgens Rob van Bavel, de uitgever die Eppo nu nieuw leven inblaast, was dat vooral het gevolg van uitgevers die het blad steeds maar wilden aanpassen aan nieuwe tijden. En striplezers blijken helemaal niet te wachten op verandering. Dus kunnen lezers met heimwee naar de jaren zeventig en tachtig vanaf vandaag hun hart weer ophalen. De Eppo is terug, gewoon zoals die was, met dezelfde strips, voor dezelfde jongens.

Bijna vierduizend abonnees hebben zich al gemeld. Ook John Liefrink, eigenaar van stripwinkel ’Nou Moe’ in Amsterdam, is razend enthousiast over het initiatief maar vindt het ook een moedige stap van de nieuwe uitgever: „Een stripblad is de sleutel voor een goede stripcultuur en die is in Nederland een beetje doodgebloed na het verdwijnen van de bladen. Stripalbums verschijnen normaal in oplages van drie- tot vijfduizend. Van heel populaire worden misschien tienduizend gedrukt, maar dat is het dan wel. Daar kun je als tekenaar natuurlijk niet van leven. Voorpublicaties in een blad zijn daarom belangrijk en het levert meer lezers van de albums op. Toch vraag ik me wel af of het uitbrengen van een tweewekelijks blad nog wel helemaal van deze tijd is.”

Ooit was het wel het hoogtepunt van de week. Op woensdagmiddag werd ongeduldig uitgekeken naar de postbode, want dan kon je eindelijk verder lezen. Van ieder verhaal verschenen per week meestal maar twee pagina’s. En dan was het weer een week wachten. Je oefende geduld, maar dat was normaal. Liefrink denkt dat dat moeilijk wordt in deze tijd: „Mensen zijn tegenwoordig zo ongeduldig. Ze kopen liever dvd-boxen dan op de nieuwe afleveringen van een televisieserie te wachten. Een paar jaar geleden heeft er nog even een ander stripblad bestaan, Myx, maar daar stonden vooral Franse en alternatieve strips in. Dat is weer weg. Eppo wordt weer door en door Nederlands. Ik hoop dat het lukt.”

De belangrijkste strips uit de Eppo zoals Storm, Agent 327, Asterix en Franka, behoren ook in stripwinkel Nou Moe tot de best verkopende titels. Meerten Welleman van het stripschap, de vereniging van stripliefhebbers die ook de jaarlijkse stripprijzen uitdeelt, vindt het ronduit geweldig dat de Eppo terugkomt. „Het is een enorme impuls voor de Nederlandse tekenaars. De stripbladen kregen op een gegeven moment heel veel concurrentie van computerspelletjes, televisie en dergelijke. Maar al dat audiovisuele vermaak is ook veel herrie voor je ogen en oren. Een strip lezen is rustig. Je kunt lekker wegdromen en de beelden tussen de plaatjes invullen. Dus misschien is de tijd er nu juist wel weer rijp voor.”

Uitgever Rob van Bavel wijt het verdwijnen van de stripbladen aan het eind van de jaren tachtig vooral aan de veranderdrift van de toenmalige uitgevers. Deze zochten voortdurend aansluiting bij een jongere doelgroep en dat lukte niet. Van Bavel: „In de Eppo gingen de Pep en de Sjors al samen en tussen 1975 en 1987 bleef het blad maar veranderen. Er kwam een rubriek over computerspelletjes bijvoorbeeld, maar daar koop je de Eppo niet voor. En om te voorkomen dat lezers lang op vervolgverhalen moesten wachten, werden van populaire strips soms in één keer een serie afleveringen afgedrukt. Maar dan kun je net zo goed het boek kopen natuurlijk en je hebt dan ook weken zonder Storm of Agent 327. De redactie bleef vasthouden aan de oude doelgroep, kinderen. Maar de Eppo-lezers werden ouder en kinderen haakten af. Wij brengen de Eppo nu niet uit voor kinderen. Wij maken dit blad voor de lezers van toen, die nu rond de veertig zijn. De reacties zijn enthousiast. We wilden het blad eerst alleen onder abonnees verspreiden, maar toen het nieuws bekend werd, kwamen de twee distributeurs van tijdschriften snel praten zodat het blad nu ook in de winkel komt te liggen.”

De formule blijft daarom dezelfde als ruim twintig jaar geleden. Het moet een feest van herkenning worden. Alleen zullen de oude helden nieuwe avonturen beleven. Het enige goed lopende stripblad Donald Duck werkt tenslotte ook al vijftig jaar met die formule. Donald wordt nooit verliefd op een ander dan Katrien, Midas wordt geen vegetariër en Dagobert Duck geeft zijn geluksdubbeltje nooit weg. Donald heeft nogal wat trouwe fans. Meerten Welleman: „In het abonneebestand van de Donald Duck zitten mensen die al twintig, dertig jaar het blad hebben. Dat zijn veertigers die nog steeds de Duck lezen. Dat effect hopen ze met de Eppo ook te bereiken.”

Agent 327 moet samen met de Partners, Franka en Storm weer voor het oude ’Eppo gevoel’ gaan zorgen. Dat is fantasievol en vaak stoer. Vooral Storm beleeft heftige avonturen. Zo redt de held, bijgestaan door zijn roodharige in bikini geklede vriendin in ’De stad der verdoemden’, een fictieve stad ergens in de toekomst van de ondergang. Vuur, robotsoldaten, energiemuren en monsters van steen kunnen de held en zijn vriendin niet niet tegenhouden. Storm loopt als een rode draad door het leven van Van Bavel. Hij leerde de maker goed kennen, geeft de albums uit en bracht een speciale biografie van Don Lawrence uit. Van Bavel: „Ik hou van avontuur, en ook de nieuwe Eppo is een avontuur.”