Politiek vanuit bed

weblog Tot gisteren liep ik vrolijk door het leven. Iedereen de griep. Mijn gezin, mijn vrienden, mijn collega's. Behalve ik. Maar na een briefing in de kamer over de arbeidsmarkt in de zorgsector werd ik rillerig. Help!

Ik kan niet ziek zijn, dacht ik. Morgen een dag vol afspraken, het Irak-debat en een algemeen overleg met Klink en Bussemaker over arbeidsmarkt en innovatie in de zorg.

Nu kijk ik naar het Irak-debat via internet vanuit mijn ziekbed. Net als u. Vanmiddag zal ik mij moeten inpakken. Alexander Pechtold heeft een hoofdelijke stemming aangekondigd. Koorts of niet, alle Kamerleden zullen daarbij moeten zijn. Het is geen baan, het is een publiek ambt. Vanmiddag zit ik in de Kamerbanken. U hoeft het mij niet te mailen. Ik weet ook dat ik er belabberd uitzie.

Sinds kort mag ik mij in de gezondheidszorg verdiepen. Wat een boeiende sector. Gezien onze levensverwachting en de toename van het aantal chronisch zieken, hebben we in 2020 500.000 extra werkers in de zorg nodig. De verantwoordelijkheden zijn groot. Hoe komen die er? En hoe veranderen we iets aan de arbeidsverhoudingen in de zorg?

De verhoudingen qua inkomen en positie tussen specialisten en verpleegkundigen en verzorgenden zijn ook groot, te groot. We doen nog veel te weinig aan goede loopbanen in de zorg. In de zorg ben je als verpleegkundige “uitgeschaald” op je 34-ste. Ik vind dat gek. En hoe houd je ervaren krachten vast voor wie het werk op termijn fysiek te zwaar is?

Eerlijk gezegd heb ik nooit begrepen waarom wij ambtenaren op rijksniveau al snel belonen met een dubbel zo hoog salaris als degene die onze ouders, grootouders in verpleeghuizen verzorgt. Nog even los dus van die salarissen van bestuurders en de managers van diezelfde zorginstellingen. En ik ben dan des te meer getroffen door al het enthousiasme en de betrokkenheid van die harde werkers in de zorg.

Het is niet één twee drie opgelost. De zak met geld – of een nieuw verdelingsmechanisme – heb ik nog niet gevonden. Maar ik heb mij voorgenomen mij voor al die harde werkers de komende jaren hard te maken. Gelukkig zal mijn collega Anja Timmer het debat doen. Ze is zelf verpleegkundige geweest en weet waar zij het over heeft.