’De vaders moeten terug in de gezinnen’

Gescheiden vaders in Amersfoort en Drenthe streven naar empowerment. Niet door ’dwaze acties’, maar door de kracht van het vaderschap te benadrukken.

Misschien zijn vrouwen wel slimmer, zegt ’Edwin’, een man in een strak pak, die ’ergens directeur’ is en gescheiden vader van drie kinderen. Zij slagen er in elk geval veel beter in om hun rechten als opvoeder te claimen. Edwin, die niet met zijn achternaam in de krant wil, is een van de deelnemers aan de oprichtingsvergadering van het Man-Kind centrum in Amersfoort, dat officieel opent op 24 februari. Anders dan de zes bestaande vadercentra, richt dit zich vooral op gescheiden vaders. Ook in Drenthe vragen gescheiden mannen met een nieuw initiatief aandacht voor hun situatie.

Initiatiefnemer in Amersfoort is Dennis Grippeling, die zijn twee zonen maar een paar dagen per maand ziet. Met zijn ex maakte hij vlak na de scheiding een fifty-fifty-afspraak, maar daaraan houdt zij zich niet. Nu is hij dus, tegen wil en dank, een vader op afstand: „Ik heb als opvoeder nauwelijks iets in te brengen. Dat is bizar én soms slopend.”

Lotgenotencontact is een van de doelen van het Man-Kind Centrum Amersfoort. De aanwezige mannen willen betrokken vaders zijn, maar zien – vanwege onenigheid met hun ex – hun kinderen helemaal niet meer of sporadisch. Ze leven met een gat in hun hart of zijn gefrustreerd over hun rol als pret- of weekendvader. „In een uurtje kun je niet opvoeden”, zegt Edwin.

Het Amersfoortse centrum moet gescheiden vaders een platform bieden en ook lobbyen voor een gelijkwaardigere positie van de man als opvoeder. Maar Grippelings missie is breder: „Wij gaan het vaderschap positief neerzetten.” En dat is volgens hem hard nodig. Want kinderen die bij hun gescheiden moeder wonen – en dat doen verreweg de meeste – komen nauwelijks meer mannen tegen, zegt Grippeling: „Op de crèche en in de buitenschoolse opvang krijgen ze een leidster, op school een juf.” Daarmee missen ze de essentiële, ándere inbreng van een man. Het Man-Kind Centrum moet daarvoor wel ruimte bieden: Grippeling denkt aan het organiseren van droppings gevolgd door kampvuren, voor mannen en hun kinderen.

„De vaders moeten terug in de gezinnen”, zo luidt de boodschap die hij breed wil verkondigen: op scholen, bij beleidsmakers en politici, in de jeugdzorg en het kinderdagverblijf. Gewoon in keurige gesprekken, niet met ’dwaze acties’, zegt Grippeling, die zelf wel een ’actieverleden’ heeft. Als lid van de protestgroep Fathers 4 Justice stond hij in 2006 bovenop de Waalbrug, een ’wanhoopsdaad’, om aandacht te krijgen voor zijn benarde positie als gescheiden vader. Maar nu is het tijd voor een ander, diplomatieker geluid, zegt Grippeling: „Want het grote publiek denkt toch: daar staat weer zo’n idioot op een brug.”

Ambities genoeg, maar het ontbreekt het Man-Kind Centrum nog wel aan geld. Voorlopig hebben Grippeling en de andere Amersfoortse vaders niet veel meer middelen tot hun beschikking dan een zaaltje in een wijkcentrum en gratis kopietjes.

Maar dat geld komt er, daarvan is Grippeling overtuigd: „Een paar jaar geleden vonden politici en beleidsmakers de vaders nog totaal geen issue. Nu hebben ze wel aandacht voor ons. De tijd is rijp voor vaderemancipatie.”