Het feest werd abrupt beëindigd

Met een beginnende griep onder de leden konden we deze week genieten van de indrukwekkende entree van de nieuwe Amerikaanse president.

Dat deed goed. Maar toen vervolgens Geert Wilders voorpaginanieuws werd, groeide de neiging diep onder de dekens te kruipen.

De week kan soms een merkwaardige kronkelgang maken langs goed en slecht nieuws. Goed nieuws is geen nieuws, luidt de dooddoener. Maar die ging met de beëdiging van Barack Obama niet op. Dat goede nieuws is breed uitgemeten. Het werd bijna té goed nieuws. Met het uitspreken van de eed leek Obama de wereld al ten goede te hebben veranderd. Niet alleen in de ogen van veel (zwarte) Amerikanen, maar in de ogen van mensen wereldwijd.

Obama creëert hoop en optimisme alsof het niets is. Dat is een enorme kwaliteit. Maar nog indrukwekkender vind ik de manier waarop hij de fuik der verwachtingen omzeilt. Zijn retoriek en de inhoud van zijn toespraken laten een doordachte ontwikkeling zien. Van de campagne, waarin veel Amerikanen overtuigd moesten worden dat verandering mogelijk is en dat stemmen zin heeft, naar de beëdiging en de boodschap dat de problemen waarvoor de Verenigde Staten staan te groot zijn voor één man, en zelfs voor één volk.

Het is een gebeurtenis waarover je nog dagen zou willen doorlezen, doordenken, genieten. Maar de volgende dag staat in een nat en proestend Nederland Wilders alweer prominent in de krant. Het gerechtshof draagt het openbaar ministerie op de PVV-leider alsnog te vervolgen voor zijn uitspraken.

In de reacties van lezers kon je de ergernis zien over het abrupt beëindigde feest. Dat de krant de uitspraak van het hof moet melden, is duidelijk. Maar doe dat dan in een klein bericht binnenin, en niet groots op de voorpagina.

Ik kan me die reactie levendig voorstellen. Het was stil geworden rond Wilders, rond het populisme en de scherpslijperij, en nu zet het hof weer een roerijzer in troebel water. Wilders kan weer brullen dat zijn vrijheid van meningsuiting de nek werd omgedraaid.

We hebben er uitgebreid aandacht aan besteed. Niet omdat Wilders zo belangrijk is, maar omdat het debat over de grenzen van de vrijheid van meningsuiting van levensbelang is voor de democratie. In een redactioneel commentaar hebben we de uitspraak van het hof ondersteund. Omdat een beslissing van het openbaar ministerie niet volstaat. Het is goed dat een rechter zich buigt over de vraag of Wilders de grenzen van de vrijheid van meningsuiting overschrijdt.

Het zijn doortimmerde argumenten, geen speld tussen te krijgen. Maar je blijft een naar gevoel houden: waarom moeten we juist nu weer aandacht besteden aan die man?

Dat gevoel mag de rechter niet meewegen, dat gevoel mag een redactie zelfs niet meewegen, maar het is er wel.

Laat het over gaan. We zien wel wat het gaat worden met de rechtszaak tegen Wilders. Terug naar ons feest. Het toeval wil dat Trouw vanavond feest viert. Dat doen we eens per jaar, en ik kan u verzekeren dat het bonte en bruisende feesten zijn. Het feest van vanavond zal geheel in het teken staan van het nieuwe Amerika van Obama.

We zullen vrolijk zijn, want het gaat goed met Trouw. Maar ook in krantenland groeien de problemen. Die los je met een feest niet op. Maar het helpt je in de problemen een uitdaging te zien. Een uitdaging die je met liefde aangaat.