Fransen staken om veel redenen

Frankrijk was gisteren ernstig ontregeld door een nationale staking. Hoe werkt zoiets in de praktijk? Een rondgang door Parijs.

Op de boulevard Arago in het 13de arrondissement staat een lange rij ’vrije fietsen’ ofwel Vélib onaangeraakt in het rek. Een beetje Parijzenaar weet dan dat het met openbaar vervoer wel meevalt. Als het menens is, wordt van de 15.000 gemeentelijke huurfietsen immers druk gebruikt gemaakt.

En inderdaad. Volgens de website van dagblad Le Monde blijkt 75 procent van de Parijse metro’s gewoon te rijden.

Heel anders is dat bij de RER, de ondergrondse treinen die Parijs verbinden met de buitenwijken. Hier is de staking een succes: het netwerk ligt zo goed als plat.

Verderop, bij de basisschool Léon Nordmann, is ongeveer de helft van de leraren niet komen opdagen. Precies het landelijk gemiddelde. „Maar alle ouders zijn van tevoren gewaarschuwd, zodat ze zelf iets konden regelen”, zegt conciërge Marie-Hélène.

Een nieuwe wet stelt gemeentes verplicht om kinderopvang te regelen bij een staking. Maar burgemeester Bertrand Delanoë van Parijs zei dat hij nooit aan de vraag tegemoet zal kunnen komen.

„Zelfs al zou hij de wet willen toepassen, dan nog kan hij dat niet, zegt Marie-Hélène. „Op het stadhuis staakt immers iedereen.” Als dat zo is, dan is dat ver boven het landelijk gemiddelde: 23 procent van alle ambtenaren staakt.

In treinstation Gare de Lyon marcheert een dertigtal Taiwanezen in ganzenpas door de verlaten stationshal. „We hebben geluk gehad”, grijnst gids Charlie. Het gezelschap blijkt onderweg naar het zuidelijke Montpellier. „Als alles meezit, gaat er over anderhalf uur toch een trein.”

Bij de Franse spoorwegen staakt ruim 40 procent van het personeel. Het tgv-verkeer van en naar Parijs loopt redelijk, maar tussen provinciesteden onderling rijdt er hoegenaamd niets. Bijna de helft van de vluchten van het binnenlandse vliegveld Orly is geannuleerd.

Rond Place de la Bastille klopt het hart van wat vakbondsleider François Chérèque ’de grootste werknemersstaking in 20 jaar’ noemt. Daar zet een mensenmassa zich ’s middags in beweging.

’Koopkracht’ luidt het officiële thema, maar iedereen die de regering iets te verwijten heeft, is welkom. Zo eist ziekenhuispersoneel betere arbeidsvoorwaarden, willen de machinisten hun voordelige pensioenregelingen terug en protesteert een groepje leerlingen van lycée Henri IV tegen de onderwijsbezuinigingen.

Advocaat Sébastien Arribas (32) weet wel ’twintig redenen’ om te demonsteren. „De afschaffing van de onderzoeksrechter, het immigratiebeleid, een bling-bling-president met een te groot ego, en zo kan ik doorgaan.”

Wat Sarkozy betreft: de presidentiële agenda, te raadplegen op internet, vertoont vandaag geen afspraken. Arribas, ironisch: „Hij toont zich solidair met de staking. Dat is alvast een begin.”